-->
စကၤာပူ ႏိုင္ငံမွာ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ ေရႊၿမန္မာ (ညီအကို ေမာင္နွမ) မ်ား အား သတင္းေပး အပ္ပါတယ္ရွင္။
ကြ်န္မ သြားရင္းလာရင္း ဘစ္ကား မွတ္တိုင္တစ္ခုရဲ့ ေၾကာၿငာ ဆိုင္းဘုတ္မွာ တင္ထားတဲ့ ဗုဒၶရုပ္ပြား ဆင္းတု ေတာ္ၿမတ္ တစ္ဆူ ရဲ. ပံုေတာ္ကို ဖူးၿမင္ လိုက္ရ တာေၾကာင့္ ပံုေတာ္ အား အနီးကပ္ ၾကည္ညို ဖူးေမ်ာ္ၿပီး ဓတ္ပံုရိုက္ ယူခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ အၾကီးဆံုး ေက်ာက္စိမ္း ဗုဒၶရုပ္ပြား ဆင္းတုေတာ္ၿမတ္ တစ္ဆူ ၿဖစ္တယ္လို. ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကၤာပူမွာ ေနထိုင္တဲ့ ေရႊညီအကို ေမာင္နွမ မ်ား အားလံုး သြားေရာက္ ဖူးေမ်ာ္ ႏိုင္ ပါေၾကင္း တိုက္တြန္းႏိုးေဆာ္ သတင္းေကာင္း ပါးအပ္ ပါတယ္ရွင္။
လိပ္စာကေတာ့
NEE ANN CITY CIVIC PLAZA
391 Orchard Rd 238873
Transport
Nearby Stations: Orchard
Bus Lines: 7, 14, 16, 65, 111, 123, 175, 502
ဖူးေမွ်ာ္နိုင္မဲ့ ရက္ေတြကေတာ့
13 JAN 2012
8PM- 10 PM
14- 24 JAN 2012
10AM – 10PM
ဓတ္ပံုထဲမွာ ပါတဲ့ အတိုင္း ကူးယူေဖာ္ၿပတာပါ။
Posted By - ေမစိုး ( ေရႊမႏၱေလး)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
WORLD’S LARGEST JADE BUDDHA
2.7 METERS TALL , WEIGHT 4TONGS
NEE ANN CITY CIVIC PLAZA
13 JAN 2012
8PM- 10 PM
14- 24 JAN 2012
10AM – 10PM
Address
391 Orchard Rd 238873
Transport
Nearby Stations: Orchard
Bus Lines: 7, 14, 16, 65, 111, 123, 175, 502
Posted By - ေမစိုး (Shwe Mandalay)
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
(Week end) လို.ေခၚတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ ဆိုတာ ကြ်န္မ တို.လို ရံုး တက္ ၊ ရံုးဆင္း လုပ္ရတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ အတြက္ ကေတာ့ မဂၤလာ ေန.ေတြလို. ေၿပာရ မလားပဲေနာ္။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြ မွာမွ ကိုယ္ေရး ကုိယ္တာ ကိစၥေလး ေတြနဲ့ လူမူ.ေရး ကိစၥအ၀၀ ကုိ ေဆာင္ရြက္ ၾကရတယ္ေလ။ ကြ်န္မ ကေတာ့ စေန ေန.မွာ ေန.တစ္၀က္ ရံုးတက္ရ ပါေသးတယ္။ ဒီေန. ရံုးဆင္းခါနီး (၁၂) နာရီေလာက္ မွာ ကြ်န္မ အမ လိုခင္တဲ့ မၿမခြာညို ဆီက ဖံုး ၀င္လာပါတယ္။ “ ဒီကေန. ဆန္တိုဆာ ကြ်န္းက Universal Studios theme park (ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယို အပန္းေၿဖ ဥယ်ာဥ္) မွာ ၀င္ေၾကး ငါးေဒၚလာ နဲ့ ညေန(ရ) ခုႏွစ္နာရီ မွစၿပီး ည ကုိးနာရီ ထိ လည္ပတ္လို. ရေၾကာင္းကို ေၾကာ္ၿငာ ေမာင္းခတ္လိုက္ ၿခင္းပင္ ၿဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ “တို.အဖြဲ. ေတြ သြားလည္ ၾကရေအာင္” အမ လက္မွတ္၀ယ္ ဖို.စာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီေနာ္၊ လိုက္ကုိ လိုက္ခဲ့ ရမယ္ တဲ့ေလ။
ကြ်န္မ လုိက္ဖို. မလိုက္ဖို. စဥ္းစားၿပီး ဖုန္းၿပန္ဆက္ပါ မယ္ အမ လို. ေၿဖလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ့ အမက စိတ္မရွည္ တဲ့ေလသံနဲ့ “ဟဲ့ ဘာမွ စဥ္းစားမေနနဲ့ ပံုမွန္ ဆို Weekend ေတြ မွာ ၀င္ေၾကး 72$ ေလာက္ ေပးရတာ” ခုဟာက ငါးေဒၚလာနဲ့ ၀ယ္ၾကည့္ရမွာ ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ခ်ီ ေၾကာ္ၿငာ ေမာင္းခတ္ လိုက္ၿပန္ေတာ့ မိန္းကေလး ေတြရဲ့ ေလ်ာ့ေစ်း ၾကိဳက္တဲ့ ထံုးစံအတိုင္း “ဒါဆို တန္တယ္ အမ လိုက္ခဲ့မယ္လို.” ေၿပာလိုက္တာေပါ့။ အားလံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း ကြ်န္မ နည္း တူ ပဲမို. (Harbour Front MRT ) နားက vivo City မွာ ညေန ၅ နာရီ နဲ့ ၅ နာရီခြဲ ေလာက္ စုရပ္ထားၿပီး လူစုလိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီကေန တစ္ဆင့္ LRT ရထား တစ္ မွတ္ တိုင္ စီးၿပီး ဆန္တိုဆာ ဆိုတဲ့ စကၤာပူရဲ့ နာမည္ၾကီးတဲ့ ကြ်န္းေလး ကုိ အလည္ ေရာက္ခဲ့ ၾကပါတယ္။
ဆန္တိုဆာကြ်န္း အ၀င္၀ ေရာက္တာနဲ့ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယို သို. ဆိုတဲ့ လမ္းညြန္ ၿမားေတြ အတိုင္း သြားလိုက္ယံုပါပဲ ။ အနည္းငယ္ လမ္းေလ်ာက္ လိုက္ရံုနဲ့ ကမၻာလံုးပံုၾကီးကုိ (သံုးဖက္ၿမင္ ရုပ္လံုးၾကြ) 3D Animation Computer Graphic Art နည္းပညာေတြ ေပါင္းစပ္ၿပဳ လုပ္ထား တဲ့ Universal logo ကုိ ေတြ. ၿမင္ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို.လို အမ်ိဳး သမီးေတြ အတြက္ ကေတာ့ စိတ္ၾကိက္ ဓတ္ပံု ရိုက္စရာ ေပါ့။
Universal Studios ထဲကုိ မ၀င္ခင္ လက္မွတ္ ၀ယ္ရပါတယ္။ စတူဒီရို ထဲ မွာေတာ့ မိသားစု အပန္းေၿဖ စရာေတြ၊ စိတ္လူပ္ရွား ဖြယ္ အသည္းယား စရာဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အေပ်ာ္စီး roller coasters စီးနင္းစရာေတြ ၊ 3D, 4D ရုပ္ရွင္နဲ့ ရုပ္သံ အစီအစဥ္ ေပၚ အေၿခခံ ထားတဲ့ ေဖ်ာ္ေၿဖတင္ ဆက္မူ.ေတြဟာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းလွ ပါတယ္။
ဥပမာ- ေလၿပင္းေတြတိုက္ အေဆာက္ အဦးေတြ ၿပိဳက် ၊မီးေတြ ထေတာက္ တာေတြကုိ ဆက္တင္နဲ႔ လုပ္ျပတာ။ ဒီလို စတန္႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ ကုိ(3 D Effect Background) နဲ့ Animation လို႔ေခၚတဲ့ လွဳပ္ရွားမႈ. ေတြထည့္ ၊ေနာက္ခံ အသံေတြကုိ နည္းပညာ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ေတြ နဲ့ အသံုးၿပဳၿပီး ထင္ေယာင္ ထင္မွား ခံစားႏိုင္ ေစတာဟာ အေတာ္ကို သ႑ာန္လုပ္၊ အဟုတ္ခံစား ေနရ သလိုပါပဲ။
ဒီလို ေဖ်ာ္ေၿဖမူ. ေတြကုိ သူဇုန္နဲ့ သူ ဇုန္(၇) ခု ခြဲၿခား ထားပါတယ္။ Hollywood Zone ၊ New York Zone ၊ Sci- Fi City Zone ၊ Ancient Egypt Zone ၊ The Lost World Zone ၊ Far Far Away Zone ၊ Madagascar Zone ဆိုၿပီး ခြဲၿခား ထားပါတယ္။ ကြ်န္မ တို. သြားတဲ့ ေန. ည (9)နာရီ မွာေတာ့ (New Year ) ညမွာလို မီး ရူး မီးပန္းေတြ ကုိ တီးလံုး (Music) နဲ့ အတူ (15) မိနစ္ေလာက္ ပစ္လြတ္ၿပီး ေဖ်ာ္ေၿဖ တင္ဆက္ ေပးပါ ေသးတယ္။
ဆန္တိုဆာကြ်န္း ထဲမွာ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ဒီUniversal Studios ကုိ ဧၿပီ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ က စတင္ ေဆာက္လုပ္ ခဲ့ပါသတဲ့။ အခ်ိန္ ကာ လ အားၿဖင့္ နွစ္ ႏွစ္ ၾကာ ေဆာက္လုပ္ၿပီး မတ္လ ၂၀၁၀ မွာေတာ့ အၾကိဳ ဖြင့္ လွစ္ႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။ 28 ေမလ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မွာ Universal Studios ဖြင့္ပြဲ အခမ္း အနား ကို ၿပဳလုပ္ခဲ့ ၾကပါတယ္ ။
အာရွ မွာေတာ့ ဂ်ပန္ ၿပီးရင္ စကၤာပူက ဒုတိယေၿမာက္ ေဆာက္လုပ္ ဖြင့္လွစ္ ႏိုင္ခဲ့ ၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ အေရွ ့ေတာင္အာရွမွာ တခုတည္းေသာ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယို ၿဖစ္တာမို. ဖြင့္ၿပီး (၉) လအတြင္းမွာ ကမၻာလွည့္ ခရီးသြားေတြနဲ့ လာေရာက္ လည္ပတ္သူေပါင္း ႏွစ္သန္းေလာက္ ရွိတယ္လို. သိရပါတယ္ ။
စကၤာပူ ဆိုတဲ့ ကြ်န္းေလးေလးက ေသးေသးေလး လို.သာေၿပာတယ္။ မိုးေမွ်ာ္ အေဆာက္အအံု ေတြ က (၂) ႏွစ္ (၃)နွစ္အတြင္း ေဟာ တစ္ခု ေဟာတစ္ခု ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ေပၚထြက္လာ လိုက္တာ။ ဟိုးအရင္ စကၤာပူရဲ့ အထင္ကရ ေနရာတစ္ခု ၿဖစ္တဲ့ မာလိုင္းရင္း ဆိုတဲ့ ေၿခေသၤ့နဲ့ ကြ်န္း။ ခုေတာ့ ကာစီႏုိေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ Marina Bay Sands ဆိုတဲ့ မိုးေလာက္ ၿမင့္တဲ့ အေဆာက္အဦး ေပၚက သေဘာၤၾကီးဟာ စကၤာပူၿမိဳ.ရဲ့ ၿပယုဒ္ တစ္ခုၿဖစ္လို. သြားၿပန္ပါတယ္။ သဘာ၀ သစ္ေတာ ေတြကုိ လည္း ဥယ်ာဥ္ ၿမိဳ.တာ္ အၿဖစ္ အေတြး အေခၚေတြ၊ နည္းပညာေတြ ၊ ထည့္ၿပီး ဖန္တီး တည္ေဆာက္ လိုက္ၿပန္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ ဖြံ႕ျဖိဳး တိုးတက္မႈရဲ႕ အဓိက ေနရာမႇာ နည္းပညာက ဦးေဆာင္လာတဲ့ အေျခအေန တစ္ခုလို. ဆိုရ မလားေနာ္၊ သို.ေပမဲ့ နည္းပညာ သာရွိၿပီး အဲဒီ နည္းပညာ ကုိ အသံုးခ် ႏိုင္တဲ့ အခြင့္ အလမ္း ေတြ မရိွဘူး ဆိုလည္း ဒီနည္းပညာက အခ်ီးအႏွီး ၿဖစ္မွာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လုပ္ငန္း မဆို တိုးတက္ ေအာင္ ၿမင္ဖို.ရာ အတြက္ နည္းပညာ ေတြ information ေတြသာ အေရးၾကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး ၊ ကြ်န္မ ေက်ာင္းတံုးက အတိုေကာက္ မွတ္သားခဲ့ ဘူးတဲ့ (8Ms) ဆိုတာ လုပ္ငန္းတိုင္း အေရးၾကီးပါတယ္ ဆိုတာေလးကုိ အၿပင္စီး စာဖတ္ ပရိသတ္ေတြ အတြက္ ကြ်န္မ သိသေလာက္ေလး ေဖာက္သည္ခ် မိခ်င္ပါရဲ့။
1) Money - ေငြေၾကး ဟာလည္း မရွိ မၿဖစ္လိုအပ္တဲ့ စြမ္းအားစု တစ္ခုပါပဲ။ ေငြရွိမွ ကုန္ပစၥည္းေတြ၊ နည္းပညာေတြ၊ လုပ္သား ေတြ၊ ၀ယ္ယူ သံုးစြဲ ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါလား၊ ေငြမရွိရင္ ဘာလုပ္ငန္းမွ လုပ္လို. မရႏိုင္ပါဘူး။
2) Machinery - စက္မူ.ထြန္းကား တဲ့ေခတ္မို.စက္ပစၥည္း ကရိယာ ကလည္း လုပ္ငန္း အတြက္ မရွိမၿဖစ္ အေရးၾကီး ၿပန္ပါတယ္။
3) Man – လူေတြက လုပ္သားအင္အား ေတြကို ထုတ္လုပ္ေပးပါတယ္။ ေငြလည္းရွိတယ္။ စက္ပစၥည္း ကရိယာ တန္ဆာ ဗလာ ေတြလည္း ရွိေပမဲ့ လူေတြရဲ့ အသိပညာေတြ၊ အတတ္ပညာေတြကုိ သူ.ေနရာနဲ့သူ အံ၀င္ခြင္က် လုပ္ႏိုင္တဲ့ ကြ်မ္းက်င္ လုပ္သားေတြ မရွိဘူး ဆိုရင္လည္း အဲ ဒီလုပ္ငန္းဟာ ၿပီးၿပည့္ စံုတဲ့ အရည္အေသြးကုိ မထုတ္ လုပ္ႏိုင္ပါဘူး ။
4) Management - စီမံခန္.ခြဲမူ.ဆိုတာလည္း လုပ္ငန္းမွာ မရွိမၿဖစ္လို အပ္ပါတယ္။ အေလ အလြင့္ နည္းႏိုင္ သမွ် နည္းေအာင္ အဖက္ဖက္က စီမံခန္.ခြဲမူ.ေတြ ရွိမွ လုပ္ငန္းဟာ အက်ိဳး အၿမတ္ ရွိႏိုင္မွာပါ။
5) Material ဆိုတဲ့ လုပ္ငန္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ကုန္ၾကမ္း ပစၥည္းေတြရယ္
6) Method ဆိုတဲ့ ထဲမွာ နည္းလမ္းေတြ ၊ နည္းပညာ ေတြ ၊ Information ေတြ Technology ေတြရယ္
7) Maintenance ၿပဳၿပင္ ထိန္းသိမ္းမု. ၿပဳလုပ္ၿခင္းေတြရယ္္ ဆိုတာ လုပ္ငန္းတိုင္း၊ မရွိ မၿဖစ္ လိုအပ္တဲ့ စြမ္းအားစုေတြ ပါပဲ ။
8) ေနာက္ ဆံုး အေနကေတာ့ Market ေပါ့ ၊
Universal Studios နဲ့ Marina Bay Sands ဆိုတာ စကၤာပူမွာ မၾကာေသးခင္က ဖြင့္လွစ္လိုက္တယ္ ဆုိေပမဲ့ ေစ်းကြက္ မွာေတာ့ ငုတ္တုတ္မေမ.ပဲ ၊ ႏိုင္ငံၿခား ၀င္ေငြေတြ ၀င္လာ မဆဲ တစ္သဲသဲ ပါပဲ တဲ့ေလ။
စကၤာပူႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံမွာ အဖိုးတန္ တြင္းထြက္ ပစၥည္းေတြ မ်ားမ်ားမရွိ လွပါဘူး။ ခိုင္မာတဲ့ သမိုင္း အေဆာက္အဦး ေတြ မ်ားမ်ား လည္း မရိွ လွပါဘူး။ သို.ေပမဲ့ ေငြေၾကး ခ်မ္းသာတယ္။ ကာယ လုပ္သား၊ ဥာဏ လုပ္သား ေတြ အမ်ားၾကီး အတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိတယ္။ လူ.စြမ္းအား ရင္းၿမစ္ေတြ ရွိတယ္။ စက္ ပစၥည္း ကရိယာေတြ အသံုးၿပဳႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံ တစ္ကာ အဆင့္ မွီေအာင္လည္း အသစ္အသစ္ေတြ ကုိ (create ) တီထြင္ၾကံဆ ႏိုင္ စြမ္း ရွိပါတယ္။ ဘြဲ ့လက္မွတ္ေပၚ က အင္ဂ်င္နီ ယာ ပညာ၊ စီးပြားေရး ပညာ၊ စီမံခန္.ခြဲမူ. ပညာ ၊ ဆိုတာေတြ ကုိ စာရြက္ေပၚ မွာ သာ အသံုးခ် ခြင့္ ရတာ မဟုတ္ပဲ ၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ တကယ္ အပီအၿပင္ အသံုးခ် ဖို. အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိတာေၾကာင့္ ထိုသူေတြ အတြက္လည္း ေရၾကည္ရာ မ်က္ႏုရာ ရပ္၀န္းေလး တစ္ခု ၿဖစ္ခဲ့ရတယ္။ လက္ရွိ အေၿခအေနအရ စကၤာပူ ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့အဆင့္မီ ႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေနၿပီ ဆိုတာ ျငင္းစရာေတာ့ ရွိမယ္ မထင္ပါဘူး ။
အရာေကာင္းလွ်င္ တစ္ခ်က္ ၊ အခါေကာင္းလွ်င္ တစ္သက္ (သို.မဟုတ္) အၾကံေကာင္း လွ်င္တစ္သက္ ဆိုသလို အခ်ိန္ အခါ အခြင့္ အလမ္းကုိ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းနဲ့ အမိဖမ္းလိုက္ႏိုင္ရင္ တစ္သက္တာ ၾကီးပြား ေအာင္ၿမင္ ေစႏိုင္မွာပါ။
လူတိုင္း လူတုိင္း တူညီေသာ ခ်မ္းသာမ်ား ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ခံစား ႏိုင္ၾကပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းရင္း………….
ေမတၱာၿဖင့္
ေမစိုး(Shwe Mandalay)
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
မိုးကုတ္ ၀ိပႆနာ မဂၤလာ ရိပ္သာ၊ မဂၤလာတိုက္ ဆရာေတာ္ ကမၼဌာန စရိယ နယ္လွည့္ ဓမၼ ကထိက ဆရာေတာ္ ဥဳးသုမဂၤလ (ဒယ္အိုး ဆရာေတာ္) အား ဦးတင္ထြဋ္ + မေမႊးေမႊး တို႕မွ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို. ပင့္ေဆာင္ ပူေဇာ္၍
ဓမၼပူဇာ တရားပြဲ ကို dhammadownload မိသားစုမွ ႀကီးမႈး၍ ေအာက္ပါ အစီအစဥ္ အတိုင္း က်င္းပ ျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္ပါသျဖင့္ တရား ေတာ္နာ ႂကြေရာက္ၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ဖိတ္ၾကား အပ္ပါသည္ရွင္။
တရားပြဲ ပထမေန႕
==============
ေန႕ရက္။ ၁ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၁ စေနေန႕
အခ်ိန္။ ညေန ၆နာရီမွ ၈နာရီထိ
ေနရာ။ Poh Ern Shih Temple at 9 Chwee Chian Road, Singapore 117488
Bus Stop No. B15201 (one more stop after Pasir Panjang MRT)
Bus No - 10,30,30E, 51,143, 175, 176,188, 200
(Free shuttle bus service from Harbour Front MRT station exit A open car park between 5:00pm - 6:00pm)
တရားပြဲ ဒုတိယေန႕
==============
ေန႕ရက္။ ၂ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၁ တနဂၤေႏြေန႕
အခ်ိန္။ ညေန ၆နာရီမွ ၈နာရီထိ
ေနရာ။ Function Room 1, The ARENA Country Club, 511 Upper Jurong Road, Singapore 638366, near (JooKoon MRT
တရားပြဲ အလႈရွင္မ်ား စာရင္း
၁။ ဦးတင္ထြဋ္ + မေမႊးေမႊး တို႕မွ သား ထြဋ္ဝင္းလွ်ံ (Alex Chen)၏ ၁၅ႏွစ္ျပည္႕ေမြးေန႕အတြက္ ေအာက္တိုဘာလ (၁)ရက္ေန႕ တရားပြဲခန္မအတြက္ အလႈဒါနျပဳပါမည္။
၂။ ေဒါက္တာသန္းႏိုင္ဦး+ေဒါက္တာပပဝင္းစိုး၊ သား ထြဋ္ေခါင္းဦး(Raymond)၊ သမီး ရွင္မင္းသူ(Jessica) တို႕ မိသားစုမွ ေအာက္တို ဘာလ (၂)ရက္ေန႕ တရားပြဲ ခန္းမ အတြက္ အလႈ ဒါနျပဳပါမည္။
၃။ သီတဂူ တရားပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕မွ S$၅၀၀
၄။ ကိုေဇာ္မိုးစံ (ျမစိမ္းေတာင္တရားစခန္း ျဖစ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕) မွ S$၅၀၀
တရားပြဲ လုပ္အားေပး အလႈရွင္မ်ား
၁။ Dhammadownload မိသားစုမ်ား
၂။ Lotus Foundation အဖြဲ႕
၃။ ဗုဒၶအလင္းေရာင္ အဖြဲ႕
၄။ ျမစိမ္းေတာင္တရားစခန္း ျဖစ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕
၅။ မနီလာေအာင္၊ ပန္းအလွျပင္ မတင္တင္ႏြဲ႕ ႏွင့္ သစၥာပါရမီ ဓမၼရာဇာ တရားရိပ္သာအဖြဲ႕
၆။ စကၤာပူ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအဖြဲ႕
၇။ သီတဂူ တရားပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႕
တရားပြဲ အစီအစဥ္ ကုိ dhammadownload မွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္ရွင္။
အေသးစိတ္ သိလိုပါက
http://www.dhammadownload.com/dhammadownload-news-SayaDaw-U-ThuMinGaLA-oct-2011.htm
တြင္ ေဖာ္ၿပထားပါသည္ရွင္။
...
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
တစ္ခါတုန္းက ဗာရာဏသီ ျပည္မွာ ဘုရင္ တစ္ပါးဟာ တရား အားထုတ္ရင္း ပထမစ်ာန္ကုိ ရထားပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူဟာ “ရဟန္းတရားက ျမတ္သလား၊ မင္းအျဖစ္ကပဲ ျမတ္သလား”လုိ႔ ဆင္ျခင္ မိပါတယ္။ ေသခ်ာ ဆင္ျခင္ေတာ့ “မင္းအျဖစ္ ထက္ ရဟန္း တရားက ျမတ္တယ္” ဆုိတာ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ အမတ္ေတြနဲ႔ လႊဲထားျပီး တရားကုိပဲ အားထုတ္ ေနပါတယ္။ အမတ္ေတြ ကုိလည္း တရားနဲ႔ အညီစီရင္ဖုိ႔ တခါတည္း မိန္႔မွာ ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမတ္ေတြက လာဘ္ေပး လာဘ္ယူမွဳ. ေတြလုပ္ျပီး တရား စီရင္ ေနၾကပါတယ္။ အမႈျဖစ္ရင္ လာဘ္ေပးတဲ့ သူကပဲ အႏုိင္ရေလ့ ရွိပါတယ္။
အမႈတစ္ခုမွာေတာ့ ဘုရင္နဲ႔အလြန္ရင္းနွီးတဲ့သူတစ္ေယာက္ မွန္ပါလ်က္နဲ႕တရားရႈံးသြား ပါတယ္။ အဲဒီ တရားရႈံး သြားတဲ႔ ဘုရင့္ မိတ္ေဆြက ဘုရင့္ဆီ ပြဲေတာ္အုပ္ လာဆက္ကပ္ပါတယ္။ ဆက္ကပ္ျပီးအမတ္ေတြ တရားစီရင္တာ ေငြေပးႏုိင္တဲ့သူကုိ အႏုိင္ေပး ေနတဲ့အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ျပ လုိက္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဘုရင္လည္း အမတ္ေတြ တရားစီရင္တဲ့ ေနရာကို သြားၾကည့္ပါတယ္။ ဘုရင္ကုိ ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ျပည္သူ ျပည္သားေတြက ေငြေပးတဲ့သူကုိ အႏုိင္ေပးျပီး အမႈေတြကုိ မတရား သျဖင့္ စီရင္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ဝုိင္းတုိင္ ၾကပါေတာ့တယ္။
ဘုရင္လည္း တရားစီရင္တဲ့ ေနရာကေန ျပန္လာျပီး ျပာသာဒ္ ထက္မွာ တရားရႈဖုိ႔ ထုိင္လုိက္ ပါတယ္္။ ထုိင္လုိက္တာနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ့ မေက်နပ္တဲ့အသံေတြက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔ ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားကုိ ဆက္ရႈမွတ္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။
ဒီေတာ့ ဘုရင္လုပ္သူက သံေဝဂ ေတာ္ေတာ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ သံေဝဂနဲ႔အတူ “ငါဘုရင္လုပ္ေနလုိ႔ ဘာအက်ိဳးမွ မရွိဘူး။ ရဟန္း တရားကပဲ ျမတ္တယ္"လုိ႔ ေသခ်ာ သေဘာေပါက္ျပီး မင္းအျဖစ္ကုိ စြန္႔ပစ္ လုိက္ပါတယ္။ ဆက္လက္ျပီး ဝိပႆနာ ရႈမွတ္လုိက္တာ ပေစၥကဗုဒၶါ ျဖစ္သြား ပါေတာ့တယ္။
(သုတၱနိပါတ္အ႒ကထာ၊ ခဂၢဝိသာဏသုတ္)
မင္းနဲ႔ စာဖတ္သူ ၊ စာဖတ္သူနဲ႔မင္း။ မင္းနဲ႔ စာေရးသူ၊ စာေရးသူနဲ႔မင္း တရားသေဘာအရ ဆုိရင္ ဘာမွမဆုိင္ပါဘူး။ ကုိယ့္တရားနဲ႔ ကုိယ္ပါ။ သူ႔တရားနဲ႔ သူပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့တရားကုိ အားထုတ္ရင္ ေကာင္းတဲ့ တရားကုိ ခံစားရမွာပါ။ မေကာင္းတဲ့တရားကုိ အားထုတ္ရင္ မေကာင္းတဲ့ တရားကုိ ခံစားရမွာပါ။ ကုိယ္စြန္႔မွ ကုိယ္ရမွာပါ။
ဒါေပမယ့္ ဘဝမွာ တစ္ခါတေလ စြန္႔ဖုိ႔ခ က္ေန တာေလးေတြ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ မိသားစု သံေယာဇဥ္၊ တစ္သက္လုံး ရွာခဲ့ရတဲ့ အရာေတြ ေတြးမိျပန္ရင္ ခက္သြားတတ္ပါတယ္။
တရားနဲ႔ ယွဥ္လာရင္ေတာ့ စြန္႔သင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ စြန္႔သင့္တဲ့ အရာေတြကုိ စြန္႔ပစ္ရမွာပါပဲ။ အဲဒီ အခါမ်ိဳး မွာေတာ့ စြန္႔ဖုိ႔ ခက္ေနရင္ "ေၾသာ္… ဘုရင္ ျဖစ္သူေတာင္ တရားနဲ႔ ယွဥ္လာရင္ မင္းအျဖစ္ ကုိေတာင္ စြန္႔ေသးတာပဲ၊ ငါစြန္႔ရမယ့္ အရာက ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးေလ"လုိ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ျပီး အားယူလုိ႔ ရပါတယ္။ တရားနဲ႔ ယွဥ္လာရင္ေတာ့ စြန္႔ရမွာပါပဲ။
တရား စခန္း ဝင္ဖုိ႔ေတာင္ မိသားစု သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ အိမ္ကုိ တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ စြန္႔ဖုိ႔ ခက္ေန တတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ "ငါမရွိရင္ ျဖစ္ပါ့မလား"ဆုိတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ပါ။
အပဒါန္အ႒ကထာမွာ အက်ိဳးယုတ္ေစတဲ့ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းႏွစ္မ်ိဳးကုိ ျပထားပါတယ္။
၁။ " သူဟာ ငါ့ရဲ့ အားကုိးရာပဲ၊ သူမရွိရင္ ငါ့မွာ အားကုိးရာမရွိဘူး။ သူရွိမွျဖစ္မယ္"ဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နိမ့္ရာကထားျပီး ေႏွာင္ဖြဲ႔ ထားျခင္းတစ္မ်ိဳး။
၂။ "သူတုိ႔ဟာ ငါနဲ႔ကင္းျပီး ေနလုိ႔မရဘူး။ ငါဟာ သူတုိ႔ရဲ့ အားကုိးရာပဲ"ဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျမင့္ရာကထားျပီး ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းတစ္မ်ိဳး။
ဒီေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးဟာ အက်ိုးယုတ္ေစတဲ့ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းေတြပဲလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နွိမ့္ရာက ပဲထားထား၊ ျမင့္ရာကပဲ ထားထား ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းနွစ္မ်ိဳးလုံး ကေတာ့ မေကာင္းတာ အမွန္ပါပဲ။
ေနွာင္ဖြဲ႔ျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးမွာ ကုိယ္က ဘယ္ထဲမွာ ပါေနသလဲ ဆုိတာ ျပန္စိစစ္ ၾကည့္ရမွာပါ။ နိမ့္ရာကပဲ ပါေနသလား၊ ျမင့္ရာကပဲ ပါေနသလား၊ ဘယ္ထဲမွာ ပဲပါပါ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး ကေတာ့ တစ္ခုမွ မေကာင္းပါဘူး။ ဒီေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းေတြ ေၾကာင့္ပဲ တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ေတာင္ တရားစခန္းဝင္ဖုိ႔ ခက္ေနေတာ့တာပါ။
တကယ္ ေသခ်ာစဥ္းစားရင္ ကုိယ္ေသသြားရင္ေတာင္ သူဟာနဲ႔သူ ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ေသလည္း ေသရဦး မွာပါ။
ေနာက္တစ္ခုက လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကုိ ရုိးရုိးအားမကုိးဘဲ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျပီး အားကုိးတာပါ။ အားကုိး တာကေတာ့ အားကုိးရမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈ မပါဖုိ႔ပါ။
တကယ္ေတာ့ အားကုိးျပီး တရားရေအာင္ အားထုတ္ရမွာပါ။ ဒါမွလည္း အားကုိးရတာ တန္တာပါ။ အားကုိး ခံရသူလည္း တန္တာပါ။ ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈ. ပါေနရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳး မရွိပါဘူး။ သူလည္း တရားနဲ႔ေဝး၊ ကုိယ္လည္း တရားနဲ႔ေဝး ရတဲ့ဘဝပါ။ ကုိယ့္ဝန္းက်င္မွာ တရားေတြ ရွိေနပါလ်က္ နဲ႔ တရားေတြနဲ႔ ေဝးေနရတာေတာ့ အဓိပၸါယ္ မရွိလွပါဘူး။ ကုိယ့္ဝန္းက်င္မွာ တရားေတြ မရွိလုိ႔ တရားနဲ႔ ေဝးရတာဆုိ တစ္မ်ိဳးပါ။
တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ တရားအတြက္ ဆုိျပီး စြန္႔ခ် ပစ္လုိက္ၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္း တရား နယ္ပယ္ထဲ ေရာက္သြားေရာ အဆင္မေျပ ျဖစ္ျပီး မူရင္း ဌာေနကုိပဲ ျပန္ေရာက္လာသူ ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါက အတိတ္တိတ္ ျဖည့္ခဲ့တဲ့ ပါရမီေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပါရမီျခင္း မတူပါဘူး။ ပါရမီရွင္ေတြလုိ ယတိျပတ္ မစြန္႔ႏိုင္ေပမယ့္ နည္းနည္းျခင္းေတာ့ စြန္႔သြားရမွာပါ။
တရားနဲ႔ယွဥ္ရင္ စြန္႔ရမယ္ ဆုိေပမယ့္ ကေလးေမြး ျပီးျပီးျခင္း ကေလးကုိ စြန္႔ထားခဲ့ျပီ သီလရွင္ ဝတ္သြားတာမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း အဆင္မေျပ လွပါဘူး။ ႏုိ္႔တုိက္ ဖုိ႔တာဝန္က ရွိပါေသးတယ္။ စြန္႔တယ္ ဆုိတာ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းေတြကုိ စြန္႔ရမွာပါ။ ရာထူး ဌာနႏၱရ ေငြေၾကး ဥစၥာ ဇနီးခင္ပြန္း သားသမီး စသည္ေတြ အေပၚမွာ ေႏွာင္ဖြဲ႔ထားတဲ့ ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈေတြပါ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေယာဆရာေတာ္ ဘုရား အျမဲေဟာတာရွိပါတယ္။ ကေလး ငုိတာလည္း တရားပါပဲ၊ ကေလးထိန္းတာလည္း တရားပါပဲတဲ့။ ကုိယ္က ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ သတိေလးေတြပါေနရင္ တရားျဖစ္ေနတာပါပဲ။
အားလုံး ၾကားဖူးတဲ့ ေထရီကာ ဆုိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလး တရားရသြားတယ္ ဆုိတာ မီးဖုိေခ်ာင္ ထဲကပဲ တရား ရသြားတာပါ။ ဒီေတာ့ သတိပါေနရင္ ထမင္းခ်က္ တာလည္းတရားပါပဲ၊ ဟင္းခ်က္တာ လည္းတရားပါပဲ၊ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္တာလည္း တရားပါပဲ။
ကုိယ့္ဝန္းက်င္မွာ အားက်အတုယူရမယ့္သူေတြအမ်ားႀကီးရယ္ပါ။ ရဟန္းထဲမွာေရာ လူထဲမွာေရာ အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီးပါ။ ကုိယ္က သတိမျပဳမိလုိ႔ပါ။
တစ္ခါက ဦးဇင္းေလးတစ္ပါး နယ္ကဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကုိ သြားဖူးပါသတဲ့။ ဆရာေတာ္ ႀကီးကုိ ဖူးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေယာဂီေတြကုိ တရားစစ္ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။
ဆရာေတာ္ႀကီးမိန္႔တဲ့အထဲမွာ ထူးဆန္းတာေတြပါေနပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ဦးဇင္းေလးက "ဒါေတြဟာ ဘုရားလက္ထက္တုန္းကပဲ ရႏုိင္ရွိႏုိင္တာ၊ ဒီေခတ္မွာ မရွိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ဆရာေတာ္ႀကီး ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ"လုိ႔ စိတ္ထဲက ေတြးလုိက္ပါသတဲ့။
ဆရာေတာ္ႀကီးက ခ်က္ခ်င္းဆုိ သလုိပဲ ဦးဇင္းေလး ဘက္လွည့္ျပီး “ဦးဇင္းေလးရဲ့ ကုိယ္မရတာနဲ႔ မရႏုိင္ဘူး၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ မေတြးရဘူး။ မသိဘဲနဲ႔ ျပစ္မွားမိရင္ အျပစ္ ျဖစ္တတ္တယ္”လုိ႔ မိန္႔လုိက္ ပါသတဲ့။
ဦးဇင္းေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ထိတ္လန္႔သြားျပီး ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ေတာင္းပန္ျပီး ျပန္ခဲ့ပါ သတဲ့။
အဲဒီ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ စာေရးသူရဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးပါ။ သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းကုိ ဆရာေတာ္ႀကီး ဆီက “နည္းနာနိႆယ ယူထားလုိက္သလား”လုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ “အဲဒီတုန္းက တပည့္ေတာ္တုိ႔က ကုိရင္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘူး၊ ဒါဆရာေတာ္ႀကီး ေတြရဲ့ အလုပ္လုိ႔ ထင္ခဲ့တာ။ ဆရာေတာ္ႀကီး သက္ေတာ္ႀကီးလာမွ ဆရာေတာ္ႀကီး တရား အဆင့္ တစ္ခုေတာ့ ရေန ေလာက္ျပီလုိ႔ ခန္႔မွန္းမိတာ”လုိ႔ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။
ဒီေခတ္မွာ တကယ္ က်င့္ႀကံ ပြါးမ်ား အားထုတ္ေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာဆုိေတာ့ မျပစ္မွားမိေအာင ္ေနတာ အေကာင္းဆုံး ပါပဲ။ ျပစ္မွားမိလုိ႔ ကုိယ္ျပစ္မွား မိတဲ့သူက အရိယာျဖစ္ေနရင္ အရိယူပဝါဒကံ ထိုက္သြားပါလိမ့္မယ္။ မစားရ မေသာက္ရ ႀကီးမားလွတဲ့ အကုသုိလ္ကံႀကီးကုိ က်ဴးလြန္ မိသြားတာပါ။ ျပစ္မွားတာကေတာ့ အရိယာကုိ ျပစ္မွားမွသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ထက္ သီလ သမာဓိႀကီးသူကုိ ျပစ္မွားလည္း အျပစ္ပါပဲ။
စြန္႔တဲ့ သူေတြကေတာ့ စြန္႔ျပီး အားထုတ္ေနၾကတာပါ။ ကုိယ္ပဲမစြန္႔ႏုိင္ ျဖစ္ေနတာပါ။ စြန္႔ျခင္းရဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကုိ မသိလုိ႔ မစြန္႔ႏုိင္ၾကတာပါ။ ရလဒ္ကုိ သိတဲ့ သူေတြကေတာ့ စြန္႔ေနၾကတာပါပဲ။
ေလာကမွာ စြန္႔တဲ့သူေတြက စြန္႔ျပီး ေနွာင္ဖြဲ႔တဲ့သူ ေတြက ေႏွာင္ဖြဲ႔ေနၾကတာပါ။ ဒီရာထူး ဌာနႏၱရ ေငြေၾကးဥစၥာ ဇနီးခင္ပြန္း သားသမီး သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြကုိပဲ ေႏွာင္ဖြဲ႔ ထားၾကပါတယ္။ ေနွာင္ဖြဲ႔ေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဘဲ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ တရားနဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးေနေတာ့တာပါ။ တရားနဲ႔ ေဝးေနေတာ့ အမွားအမွန္လည္း မသိေတာ့ပါဘူး။
တခ်ိဳ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈ. ေတြက်ေတာ့ ေႏွာင္ဖြဲ႔သူတင္ နစ္နာ တာမဟုတ္ပါဘူး။ ေႏွာင္ဖြဲ႔သူနဲ႔ ဆက္စပ္သူ မွန္သမွ်ပါ ထိခုိက္ နစ္နာ ရေတာ့တာပါ။
စာေရးသူေရာ စာဖတ္သူေရာ စြန္႔ခ်ိန္တန္ရင္ စြန္႔ရမွာပါပဲ။ ဒီလုိပါပဲ စြန္႔သင့္တာကုိ စြန္႔ရမွာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ တရားနဲ႔ ယွဥ္လာရင္ေတာ့ အားလုံး အားလုံးကုိ စြန္႔ရမွာပါပဲ။ မစြန္႔ ႏုိင္ေသးရင္ေတာင္ စြန္႔ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားယူရမွာပါ။
တစ္ခါတေလ ပုထုဇဥ္ အားေလ်ာ္စြာ စြန္႔ဖုိ႔ခက္ေနရင္ ဘုရားအေလာင္း စြန္႔ခဲ့တာေလးေတြ၊ အထက္က ပေစၥက ဗုဒၶါေလာင္း မင္းစည္းစိမ္ကို စြန္႔ခဲ့တာေလးေတြကုိ အာရုံျပဳျပီး "ေၾသာ္…. အေလာင္းေတာ္ေတြ ပါရမီရွင္ေတြဟာ တရားနဲ႔ ယွဥ္လာရင္ မင္းစည္းစိမ္ ေတာင္ စြန္႔ၾကေသးတာပဲ၊ ငါစြန္႔ရမယ့္ အရာက သူတုိ႔ေလာက္ မႀကီးမားဘူး"လုိ႔ အားက် အတုယူလုိ႔ရပါတယ္။
မိတ္ေဆြေလးမ်ိဳးရွိတဲ့ အထဲမွာ အတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြ ဆုိတာရွိပါတယ္။ ျမန္မာလုိ ေျပာရရင္ ေတာ့ အက်ိဳးရွိေအာင္ေ ျပာျပတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီ မိတ္ေဆြျဖစ္ဖုိ႔ အဂၤါေလးပါးနဲ႔ ျပည့္စုံရပါတယ္။ အဂၤါေလးပါးဆုိတာက…
၁။ မေကာင္းမွဳ. အကုသိုလ္ လုပ္ေနရင္ တားျမစ္ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၂။ ေကာင္းမွႈ. ကုသိုလ္ လုပ္ေအာင္ တုိက္တြန္း ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၃။ မၾကားဖူးတဲ့ တရားစကားကုိ ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၄။ ခ်မ္းသာ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ နတ္ျပည္လမ္း၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္ လမ္းကုိ ညႊန္ၾကား ေျပာျပ ေပးရပါတယ္။ ဒီေလးမ်ိဳးပါ။
ကုိယ္က ဒီအဂၤါ ေလးခ်က္ကုိ အာရုံျပဳျပီး ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိ တားသင့္တာကုိ တားျပီး တုိက္တြန္း သင့္တာကုိ တုိက္တြန္းရမွာပါ။ တရားစကားေတြကုိ ေျပာျပေပးရမွာျဖစ္သလုိ နတ္ျပည္ မဂ္ဖိုိလ္ ရေၾကာင္းေတြကုိလည္း ညႊန္ၾကား ေျပာျပ ေပးရမွာပါပဲ။
ကုိယ္တားတာ တုိက္တြန္း တာေတြကုိ သူမႀကိဳက္ေပမယ့္ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူ ကုိယ့္မိတ္ေဆြ ဆုိးက်ိဳးမျဖစ္ဖုိ႔ သူႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ တားရ၊ တုိက္တြန္းရမွာပါ။ ဒါမွ အတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြ ပီသမွာပါ။
စာေရးသူ စာေရးတဲ့ အခါ နိဗၺာန္က ုိဦးတည္ရုံမကပါဘူး၊ ဒီသေဘာေလး ေတြကုိလည္း အာရုံျပဳျပီး ေရးပုိ႔ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာေရးသူ ကခ်ည္း ေရးျပ ေဟာျပ ေနရပါတယ္။ စာဖတ္သူ့က ေရးျပ ေဟာျပ တာေလးေတြကုိလည္း တလွည့္ နာခ်င္ပါေသးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဖုန္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ Emailနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဟာျပေပးပါဦး။ စာဖတ္သူေတြ ေဟာျပတာ လည္း နာခ်င္လုိ႔ပါ။ ဒါမွလည္း အျပန္အလွန္ ညီမွ်မွာေပါ့။ ျပီးေတာ့ စာဖတ္သူေတြက ဆရာေတာ္ မ်ိဳးစုံဆီက နာထား၊ ဖတ္ထားတာရယ္ ကုိယ္ေတြ႔ ဘဝ အေတြ႔အႀကဳံေတြရယ္ေၾကာင့္ ပိုလုိ႔ေတာင္ နာလုိ႔ ေကာင္းဦးမွာပါ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တရားနဲ႔ယွဥ္လာရင္ေတာ့ စြန္႔လုိက္တာအေကာင္းဆုံးပါပဲ။
ရေဝႏြယ္(အင္းမ)
က်မ္းကုိး
ေထရအပဒါန္ဝတၳဳေတာ္ႀကီး၊
အရွင္ဓမၼႆာမီဘိဝံသ
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန. (ေသာၾကာေန.) မွာ ကြ်န္မ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ ရဲ့ ေမြးေန. မဂၤလာ ပါတီ ပြဲေလး ရွိပါတယ္။ ဒီေမြးေန. ေလးကုိ သြားဖို. အတြက္ စိတ္ထဲမွာလည္း အလိုလို ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီေမြးေန့ပါတီ ပြဲေလးကုိ အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ အားလံုး အဲဒီ ပြဲေလးမွာ ဆံုေတြ. ၾက ရေတာ့ မယ္ေလ။ ကုိယ္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးရတဲ့၊မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ့ အတူ ခဏေလး ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အခ်ိန္ေပး ဆက္ဆံ ရတာ ကလည္း စိတ္ရဲ့ အင္အားေတြ ၿပည့္၀ လာေစတယ္လို. လည္း ထင္မိပါတယ္။
ကြ်န္မ မိတ္ေဆြ အေပါင္အသင္းေတြ ထဲမွာ ဟာသဥာဏ္ အၿပည့္ ရွိတဲ့သူ တစ္ဦးလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ ဟာသဥာဏ္ ဟာ စိတ္ဖိစီးမူ. သံသရာကုိ ၿဖတ္ေတာက္ ေပးသလို အေကာင္းၿမင္ သေဘာထား ကုိလည္း ဖိတ္ေခၚေပးပါတယ္။ ဘ၀မွာ လူတိုင္း အခက္အခဲ ေတြ နဲ့ ၾကံဳေတြ. ၾကရပါတယ္။ ဒီၾကံဳတြ. ရတဲ့ ၿပသနာေတြကုိ စိတ္ညစ္ ၿငီးညူ ေနမဲ့အစား၊ ရယ္ေမာစရာ အၿဖစ္ အသြင္ေၿပာင္း နိုင္ၿပီး ၿမန္ၿမန္ ေလး ရယ္ေမာ ပစ္လိုက္ ႏိုင္တာ မေကာင္း ေပဘူးလား၊ အဆိုေလး တစ္ခု ဖတ္ဖူးတယ္။ အလုပ္နဲ့ ဘ၀ကုိေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ခံယူခ်င္ ခံယူပါ။ သင့္ကုိယ့္သင္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါးေလး ခံယူ သင့္ပါတယ္တဲ့ ။ ဒါေၾကာင့္ ဟာသဥာဏ္ ရိွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ မိတ္ေဆြေတြကုိ မ်ားမ်ား ေပါင္းဖို.လိုအပ္ ပါတယ္။
ေမြးေန. ပါတီေလးကုိ ေသာၾကာေန. ညေန ပုိင္းမွာ Bugis က Oriental House မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မက ရံုး ဆင္းခ်ိန္ က (၆) နာရီပါ။ ရံုးကအၿပန္ တစ္ဆက္တည္း သြားလို.ရ တဲ့ေနရာပါ။ ေန.တိုင္း ေန.တိုင္း အခ်ိန္ အကန့္အသတ္ ေတြၾကားထဲ ေမာေနေအာင္ အလုပ္လုပ္ ေနရေတာ့ ၊ ကြ်န္မရဲ့ ကုိယ္ပိုင္ အခ်ိန္ေလး မွာ စိတ္ကုိ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထားၿပီး ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ေတြ နဲ့ ေတြ.ခ်င္ တာေပါ့။ ဒါနဲ့ အိမ္တစ္ေခါက္ၿပန္ ေရခ်ိဳး ၊ အ၀တ္စားလဲ ၿပီး ေမြးေန. ပါတီ ပြဲေလးကုိ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေမြးေန.ရွင္ကလည္း (၆) နာရီ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္အခ်ိန္လာလာ ဆိုၿပီး ေၿပာထားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဟန္က်သြားတာေပါ့ ။ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူမို. အခ်ိန္ အကန့္ အသတ္နဲ့ ဆိုလည္း အေရာက္ေတာ့ သြားရမွာေပါ့ေလ။
ေမြးေန. ပါတီေလးဟာ ရင္းႏွီးတဲ့ လူေတြပဲ ဖိတ္ထားတာမို. ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း နဲ့ ေပ်ာ္စရာပါပဲ ။ အစားေသာက္ က ကုိယ္ၾကိဳက္တာ ကုိယ္မွာစား ဆိုေတာ့ ပိုၿပီးေတာင္ လြတ္လပ္ ပါေသးတယ္။၊ ရင္းႏွီးတဲ့ သူေတြ အခ်င္းခ်င္း မို. တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ အသက္ေတြ ေမးၾကတယ္။ ေမြးေန. ခုႏွစ္ သကၠရာဇ္ေတြ ေၿပာ ၾကေပါ့ေလ။ ဒီလို ေၿပာရင္းနဲ့ နင္က ငါ့ထက္ အသက္ ဘယ္ႏွ ႏွစ္ၾကီးတယ္။ ငါက နင့္ထက္ ဘယ္ႏွႏွစ္ ငယ္တယ္ စသၿဖင့္ ေၿပာၾကတာေပါ့။ ဒီလိုသာ ႏူိင္းယွဥ္ ေနၾကတာ အားလံုး ကြာလွ အထက္ေအာက္ တစ္ႏွစ္ ၊ ႏွႏွစ္ေလာက္ ပဲ ရွိၾကပါတယ္။
ဒီလိုေမြးေန. သကၠရာဇ္ေတြ တြက္ေနၾကေတာ့ ကြ်န္မက “ငါ အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ တာနဲ့ သူမ်ားေမြးေန. ဘယ္ေန့ ဆိုတာ လည္း မေမးေတာ့ဘူး၊ ငါ့ေမြးေန. ဘယ္ေန. ဆိုတာလည္း ေမ့ပစ္ လိုက္ေတာ့မယ္။” လို. ေၿပာလိုက္ေတာ့ မွ ဘယ္ႏွ ခုႏွစ္ ေမြးတာလဲ တြက္ခ်က္ မူ. ရပ္သြား ပါေတာ့တယ္။ ေၿပာသာ ေၿပာလိုက္တာ ဒီစကားဟာ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ အရွိအတိုင္း လက္မခံခ်င္တဲ့ သေဘာပါပဲ။
ဒီ အခ်က္ေလးကုိ အေၾကာင္း ၿပဳၿပီး ၊ ကြ်န္မ ဖတ္ဖူးတဲ့ သရုပ္ေဖာ္ ကာတြန္းေလးကုိ္ သတိရမိ သြားပါတယ္။ ဧည့္ခံပြဲ တစ္ခုမွာ အဘိုးၾကီး၊ အဘြားၾကီး စံုတြဲ နဲ့ လူလတ္ပိုင္း စံုတြဲ တို. တစ္စားပြဲထဲ ထိုင္ေနၾက ပါတယ္။
အဘြားၾကီးရဲ့ စိတ္ကူး ထဲမွာေတာ့ သူနဲ့ အတူ တစ္၀ိုင္းတည္း ထိုင္ေနတဲ့ အမ်ိဳး သမီးေလး ကုိၾကည့္ၿပီး ငါသာ သူ.လို အရြယ္ေလး နဲ့ သူလို ကုိယ္လံုး ကုိယ္ေပါက္ မ်ိဳးေလး ရွိခဲ့ ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ လို. စိတ္ကူး ေနပါသတဲ့။
အမ်ိဳးသမီး ေလးရဲ့ စိတ္ထဲ မွာလည္း အဘြားၾကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး သူ၀တ္ထားတဲ့ စိန္ေတြ ေရႊေတြ သာ ငါမွာ ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ လို. စိတ္ကူး မိ ေနပါသတဲ့
အဘိုးၾကီး ကလည္း အမ်ိဳးသားေလး ကုိ ၾကည့္ၿပီး သူ.လို မိန္းမ မ်ိဳးေလး ငါ့မွာ ရွိရင္ ဆိုၿပီး စိတ္ကူး ေနၿပန္ပါေရာတဲ့။
အမ်ိဳးသားေလး ကလည္း အဘိုးၾကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး သူ.လို ပိုက္ဆံရွိ သေဌးၾကီး ၿဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ လို. စိတ္ကူးေနပါသတဲ့။
ဒီသရုပ္ေဖာ္ ကာတြန္းေလးဟာ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ အရွိ အတိုင္း လက္မခံခ်င္ၾကပဲ ကုိယ့္မွာ မရွိတာေတြကုိ လိုခ်င္ တပ္မက္ေနတာ ကုိ ဆိုလို ထားၿခင္းပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္မ ေၿပာလိုက္တဲ့ စကား ဟာလည္း ဒီကာတြန္း ေလးအတိုင္း ၿဖစ္ေနလို.ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ငါလည္း ဒီကာတြန္း ထဲက အတိုင္းပါပဲလား လို. ကုိယ္ကုိယ္ ကုိယ္ ဆင္ၿခင္ မိလုိက္ပါတယ္။
ကုိယ့္ဘ၀ကုိ အရွိအတိုင္း လက္မခံခ်င္ ၾကပဲ ကုိယ့္မွာ မရွိတာေတြကုိ လိုခ်င္ မက္ေမာ ေနၾကတာ။ အမွန္စစ္စစ္ ကိုယ္ဘ၀မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကုိ သဘာ၀ က်က် လက္ခံနိုင္မွ ဘ၀မွာ စိတ္ခ်မ္းသာမူ. ရမွာပါ။ ငါဒီေနရာမွာပဲ ေနခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ လိုခ်င္မူ.ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ ရတတ္ပါတယ္။ ငါဒီေနရာမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ေရွ.ဆက္ၿပီး ငါလိုခ်င္တဲ့ ဆီကုိ သြားေနရဦးမယ္။ မိမိ ေရာက္ေနတဲ့ လက္ရွိ အေၿခအေန ေလးကုိ လက္ခံလုိက္ပါ။ အၿပစ္ရွိတာေတြ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ အေၿခအေန တစ္ခုကုိ အေကာင္းဖက္ ကုိေၿပာင္းယူလိုက္ ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာ ရမွာပါ။ အရွိကုိ အရွိအတိုင္း လက္ခံမူ.ဟာ စြမ္းရည္တစ္ခုပါပဲ။
ေမြးေန.ကုိ အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ေမြးေန.ရွင္ အတြက္ ဒီေဆာင္းပါးေလး တပုဒ္ အမွတ္တရ ေရးခဲ့ၿခင္းပါ။ ေမြးေန. ပါတီပြဲေန.မွာ ေၿပာခ်င္တာေလး ေတြကုိ အခြင့္ အခါ မသင့္တာနဲ့ မေၿပာခဲ့ရဘူး။
ေမြးေန. ဆိုတာ အေမ (မိခင္) ကမိမိကုိ ေလာကၾကီးထဲ ေရာက္ေအာင္ ေမြးထုတ္္ ေပးလိုက္တဲ့ေန. ပါ။ မိမိ ေမြးေန. ဟာ မိခင္ အသက္စြန္. ရတဲ့ ေန.ေလး တစ္ရက္ပါပဲ ။ ဒါေၾကာင့္္ ေမြးေန. မွာ မိခင္ကုိ အရင္ဆံုး ကန္ေတာ့ သင့္ပါတယ္။ ေမြးေန.ရွင္ တစ္ေယာက္လည္း သူ.ေမြးေန.မွာ သူ.မိခင္ကုိ ေတာ့ အရင္ဆံုး ကန္ေတာ့မယ္ ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မ ယံုၾကည္ပါတယ္.။
သို.ေပမဲ့ ေမြးေန.ရွင္ သာမက ေဆာင္းပါးေလး ဖတ္မိသူတိုင္း မိမိ ေမြးေန.ေရာက္တိုင္း အေမ့ကုိ ကန္ေတာ့ ဖို. မေမ.ၾကေစရန္ အတြက္ သတိေလး ေပးလိုက္ပါရေစ။ မိခင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိသည္ၿဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ၿဖစ္ေစ အေမ့ ကုိရည္စူးၿပီး တနည္းနည္း နဲ့ ၀တ္ၿပဳ နိုင္ၾက ေစခ်င္ပါတယ္ ။
တကယ္ေတာ့ အေမေန. ဆိုတာ မိမိ ေမြးေန.ပါပဲ။ မိမိ ေမြးေန.ဟာလည္း အေမေန. ဆိုတဲ့ မဂၤလာ ရက္ၿမတ္ေလးပဲ မဟုတ္ ေပဘူးလား။
ေမတၱာၿဖင့္
ေမစိုး (Shwe Mandalay)
ေခတၱ စကၤာပူ ႏိုင္ငံ
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
တစ္ခါတံုးက ဘုရားအေလာင္း ဟိရိတစ ရေသ့ဟာ ဟိမ၀ႏၦာ ေတာ မွာ သီတင္းသံုး ေနပါတယ္။ တရား က်င့္ ရင္း စ်ာန္ အဘိညာဥ္ သမာ ပတ္ေတြ လည္း ရထားပါတယ္။ တစ္ေန.ေတာ့ ခ်ဥ္စားမွီ၀ဲ ဖို. ဗာရာဏသီ ၿပည္ကုိ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာထဲမွာ အေနၾကာရင္ ဆားဓတ္ နည္းလာ ၿပီး ဒူးေခါင္းေတြ ၾကီးလာ ရတယ္လို. ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာထဲမွာ ေနတဲ့ ရေသ.ေတြဟာ ခႏၶာကုိယ္မွာ ဆားဓတ္ နည္း လာၿပီ ဆိုရင္ ၿမိဳ.တက္ၿပီး အလွဴခံေလ. ရွိပါတယ္။
ဟရိတစ ရေသ.ဟာ ၿမို.ေရာက္ေတာ့ ဗာရာဏသီ မင္းရဲ့ နန္းေတာ္ ကုိ သြားၿပီး ခ်ဥ္ဆား အလွဴ ခံပါတယ္။ ဗာရာဏသီမင္းက ဟရိတစ ရေသ. ကုိ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း ၾကည္ညိုသြားၿပီး နန္းေတာ္ထဲက ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ သိတင္းသံုးေစပါတယ္။
တစ္ေန.မွာ ဗာရာဏသီမင္းက စစ္ထြက္ဖို. ၾကံဳလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ထြက္ခါနီးမွာ ဆရာရေသ.ကုိ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ ေကြ်းဖို. မိဖုရားကုိ မွာခဲ့တယ္။
မိဖုရားက မင္း မွာတဲ့ အတိုင္း ဆြမ္း ေဘာဇဥ္ကုိ ေကာင္းေကာင္းၿပင္ၿပီး ေရခိ်ဳး နံ့သာရည္ လိမ္းၿပီး ေစာင့္ေန လိုက္ပါတယ္။ ရေသ.ကုိ ေစာင့္ရင္းနဲ့ အမွတ္တမဲ့ ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ မိဖုရား အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္မွာပဲ ရေသ.က စ်ာန္ နဲ့ၿပဴတင္းေပါက္က ၀င္ လာ ပါတယ္။ မိဖုရားက ေလွ်ာ္ေတ သကၤန္းသံၾကားလို. အမွတ္တစ္မဲ့ အၿမန္ထလိုက္တာ ၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္ရံုက ေအာက္ေလ်ာၾက သြားပါတယ္။ ရေသ.က မိဖုရားရဲ့ ၀ိသဘာဂ အာရံုကုိ ၿမင္လိုက္ေတာ့ ကုိယ္တြင္းမွာ ၿငိမ္သက္စြာ တည္ေနတဲ့ ကုေ ဋ ႏွစ္သိန္းေလာက္ ရွိတဲ့ ကိေလသာ ေတြဟာ တစ္ခါတည္း ထၾကြလာတယ္ လို. ဆိုပါတယ္။ ရထားတဲ့ စ်ာန္လည္း ကိေလသာနဲ့ အတူ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး မိဖုရားနဲ့ မွားယြင္းတဲ့ အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။
ဗာရာဏသီမင္း ၿပန္ၾကြလာေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကုိ အမတ္ေတြက တိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းက မယံုဘူးလို.ဆိုပါတယ္။ အမတ္ေတြက တစ္ေယာက္ မက တိုင္လာေတာ့ မင္းက မိဖုရာကုိ “ သင္ရေသ.နဲ့ မွားယြင္းေနတယ္ ဆိုတာ ဟုတ္သလား ” လို. ေမးၾကည့္ပါတယ္။ မိဖုရားကလည္း မွန္ပါတယ္ လို. ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းက မယံုၿပန္ပါဘူးတဲ့ ။ ေနာက္ဆံုး ရေသ.ကုိ တိုက္ရိုက္ သြားေမးေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ မင္းၾကီးလို. ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ မင္းက ယံုသြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဟရိတစ ရေသ.က ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ ၿပန္ေဆာက္တည္ ယူပါတယ္။ ငါဟာ အမွားၾကီးတစ္ခုကုိ က်ဳးလြန္ခဲ့ၿပီ၊ ငါ့အမွားကုိ ငါကုိယ္တိုင္ပဲ တည္ေဆာက္ ယူလို.ရမယ္။ မင္းၾကိးလည္း တည္ေဆာက္ေပးလို. မရဘူး၊ မိဖုရားၾကီးလည္း တည္ေဆာင္ေပးလို. မရဘူး၊ ကုိယ့္အမွား ကုိယ္ သိတဲ့ သူဟာ ၿပဳၿပင္ယူဖို. မခဲယဥ္းပါဘူး။
ရေသ.က ၊ အဲဒီလုိ ဆင္ၿခင္ၿပီး မင္းၾကီးကုိ “ မင္းၾကီးေရ ငါ့ကုိခြင့္လြတ္ပါ ၊ငါဟာ မေနသင့္တဲ့ အရပ္မွာ ေနခဲ့လို. လူေတြရဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ကဲ့ရဲ့ စရာ ၿဖစ္ကုန္ၿပီ ၊ မိန္းမနံ ကင္းတဲ့ ေတာဆီကုိပဲ ၿပန္ပါရေစေတာ့ လို. ေၿပာၿပီး ေတာ ကုိ ၿပန္ၾကြ သြားပါတယ္။
ေၿပာလက္စနဲ့ အမ်ားၾကားဖူးတဲ့ ဓမၼ ၀တၱဳေလး တစ္ပုဒ္ကုိလည္း ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ထပ္ေၿပာ လိုက္ပါရေစဦး။ အာရံုးနိုးတဲ့ အေနနဲ့ေပါ့ ။
ကႆပ ဘုရားရွင္ လက္ထက္က ရဟန္းတစ္ပါး ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီ ရဟန္းက သီလလည္း ေတာ္ေတာ္ စင္ၾကယ္ပါတယ္။ တစ္ေန.ေတာ့ သူ.ေက်ာင္းကုိ အာဂႏၱဳ ကုိယ္ေတာ္တစ္ပါး ေရာက္လာပါတယ္။ သူ.ရဲ့ ဆြမ္းကပ္ေနက် ဒကာက ေက်ာင္းမွာ အာဂႏၱဳ ကုိယ္ေတာ္တစ္ပါး ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ သိရေတာ့ မနက္က်ရင္ အာဂႏၱဳ ရဟန္းကုိပါ ပင့္ခဲ့ဖို. ဖိတ္သြားပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းထိုင္ ကုိယ္ေတာ္ ရဲ့ စိတ္ဟာ အာဂႏၱဳ ရဟန္းကုိ မနာလို ၀န္တိုတဲ့ စိတ္ေတြက တစ္ဖြားဖြား ေပၚလာေတာ့တာပါပဲ။ ဒီေတာ့ မနက္ဆြမ္းစား သြားခါနီးမွာ လက္သည္းဖ်ားနဲ့ ေခါင္းေလာင္းထိုး ႏိုးခဲ့ပါသတဲ့.။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဒကာကုိ သင့္ကုိယ္ေတာ္ၾကီး အအိပ္ၾကီးေနတယ္ ၊ ေခါင္းေလာင္း ထိုးႏိုးတာေတာင္ မနိုးဘူးလို. မိန္.ပါတယ္။
ဒကာကေတာ့ ရိပ္မိလိုက္ၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အာဂႏၱဳ ကုိယ္ေတာ္ အတြက္ ဆြမ္းထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းထိုင ္ကုိယ္ေတာ္ က ဒုတိယအၾကိမ္ မနာလို ၀န္တိုစိတ္ေတြ ထပ္၀င္လာၿပန္ေရာ။ ဒီေတာ့ ဆြမ္းကုိလမ္းမွာပဲ သြန္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဟာ သူ.ဘ၀ရဲ့ တစ္သံသရာလံုးကုိ ဒုကၹေပးခဲ့ ပါတယ္။ သူတင္မကဘူး၊ ရြာ တစ္ရြာ မွာလူ ၿဖစ္သြားရင္ တစ္ရြာလံုး ဆင္းရဲ တဲ့ အထိပါ။
တကယ္လို.သာ ဒီရဟန္းဟာ သူတစ္ပါး အေပၚ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ၿဖစ္တာနဲ့ ခ်က္ၿခင္း သိၿပီး ကုိယ့္ စိတ္ကေလးကုိ အေကာင္းဆံုး ၿဖစ္ေအာင္ ၿပန္တည္ေဆာက္ ယူလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဇတ္လမ္းက တစ္မ်ိဳး ၿဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ဇတ္လမ္းက မလွေတာ့ဘူး ၿဖစ္ သြားပါတယ္။
မဂၤလာ (၃၈) ပါးထဲမွာ စာေရးသူ စိတ္၀င္စားတာက အတၱ သမၼာ ပဏိဓိ မဂၤလာပါ။ ဘာၿဖစ္လို.လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ အတၱ သမၼာ ပဏိဓိ မဂၤလာနဲ့ ဆန္.က်င္ဘက္ ၿဖစ္ၿဖစ္ေနတတ္လို.ပါ ။
အတၱ သမၼာ ပဏိဓ ိဆိုတာ ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ မွန္ၾကည့္သလို သတိနဲ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ။ အထူးသၿဖင့္ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ၿဖစ္တာနဲ့ ခ်က္ၿခင္း သိ သိတာနဲ့ ပယ္ႏိုင္ဖို.ပါ။ ဘယ္လုိ ပယ္မလဲ ဆိုေတာ့ ပယ္နည္းမွာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ဆင္ၿခင္ၿပီး ပါယ္တာနဲ့ ပြားမ်ားၿပီး ပယ္တာပါ။
“ငါ့မွာ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေတြ ၿဖစ္ေနၿပီ။ သူတစ္ပါး အေပၚ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဟာ ငါ့ေအာင္ၿမင္မူ.၊ ငါ့တိုးတက္မူ.၊ ငါ့ဘ၀ ၊ ငါ့အနာဂတ္ကုိ ငါကိုယ္တိုင္ ဖ်က္စီးပစ္ေနတာပဲ ။ သူတစ္ပါးအေပၚ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ၿဖစ္တဲ့သူဟာ ၾကီးပြားတိုးတက္ ေအာင္ၿမင္တယ္ လို. တစ္ခါ မွ မၾကားဘူးေသးဘူး။ စသည္ ကုိယ္နားလည္သလို ဆင္ၿခင္ၿပီး ပယ္ႏိုင္သလို မေကာင္းတဲ့ စိတ္ ၿဖစ္ေနတာေလးကုိလည္း သတိကပ္ၿပီး
“ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ ၿဖစ္ေနတယ္။ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ ၿဖစ္ေနတယ္။ ” ဆိုၿပီး အခ်က္သံုးဆယ္ ေလာက္မွတ္ၿပီးလည္း ပယ္ႏိုင ္ပါတယ္။ မွတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုလားထုိင္ ေပၚမွာ ထိုင္ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း မ်က္လံုးေလးကုိ အသာေလး မွိတ္ၿပီး မေကာင္းတဲ့ စိတ္ ၿဖစ္ေန တာေလးကုိ အာရံု ညြတ္နိုင္သမွ် ညြတ္ၿပီး သိေနဖို.လည္း အေရးၾကီးပါတယ္။
သူတစ္ပါးအေပၚ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ကုိ ဆင္ၿခင္ၿပီး ပယ္ပယ္ ပြားမ်ားၿပီး ပယ္ပယ္ ၊ ပယ္ႏိုင္ဖို.က အဓိကပါ။ ဥပမာ၊ လမ္းသြားရင္း မေကာင္းတဲ့ စိတ္ ၿဖစ္တယ္ ဆိုပါစို။ လွမ္းေနတဲ့ ေၿခလွမ္းကုိ ခ်က္ၿခင္း ရပ္ပစ္ၿပီး ကုိယ္ စြမ္းႏိုင္ သမွ် နည္းနဲ့ ပယ္ပစ္ႏိုင္ရပါမယ္။ အထူးသၿဖင့္ ပြားမ်ားၿပီး ပယ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္။ အသြားမွာ ၿဖစ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ကုိ အသြားမွာပဲ ပယ္ပစ္နိုင္ဖို.ပါ။
ဒီလိုပါပဲ၊ ကားစီးရင္း ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဧည့္ ခံပြဲ တက္ရင္းပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ထိုင္ရင္းပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ အိပ္ရင္းပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၿဖစ္တာနဲ့ သိ၊ သိတာနဲ့ ပယ္ ပစ္ဖုိ.ပါ။
အက်င့္တစ္ခု ဆိုတာ က်င့္ယူရတာပါပဲ ။ အတိတ္ဘ၀က အကုသို္လ္ အထံုေတြ မ်ားခဲ့ေတာ့ အတိတ္ အထံုေတြရဲ့ လြမ္းမိုး မူ.ေၾကာင့္ က်င့္စမွာ နည္းနည္း ခက္ရင္ခက္မယ္။ က်င့္ပါ မ်ားလာရင္ အဆင္ေၿပသြားၿပီး အေလ့ အက်င့္တစ္ခုလို ၿဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္.။ ဒါဆို အေလ့ အက်င့္က တစ္ခု ၿဖစ္ေနၿပီး မေကာင္းတဲ့ စိတ္ရဲ့ေနရာမွာ ေမတၱာ၊ ဂရုဏာ ၊ မုဒိတာ စတဲ့ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ကေလးေတြ ၀င္လာပါ လိမ့္မယ္။
ေအာင္ၿမင္ၿခင္း ၊ မေအာင္ၿမင္ၿခင္း ၊ အဆင္ေၿပၿခင္း၊ အဆင္မေၿပၿခင္း ၊ အသက္ရွည္ၿခင္း၊ မရွည္ၿခင္း၊ က်န္းမာၿခင္း ၊ မက်န္းမာၿခင္း၊ စသည္ေတြကုိ အတၱသမၼာပဏိဓိက လူသား တစ္ေယာက္ အတြက္ မ်ားစြာ ၿပဌန္း ထားပါတယ္။
ဟိုဟို ဒီဒီ သြားေန စရာမလိုပဲ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး ၊ အလုပ္မေရြး၊ ရိယာပုထ္ မေရါး က်င့္လိုု. ရတဲ့ အက်င့္ေလး ေတြကုိ က်င့္ ၾကည့္လိုက္ စမ္းပါ။ ေအာင္ၿမင္ ေစခ်င္လို.ပါ။
စာဖတ္သူ- စကားေလး တစ္ခြန္းေတာ့ ထပ္မွာလိုက္ပါရေစ။ သူတစ္ပါး အေပၚ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ၿဖစ္တဲ့ ေန.ဟာ ကုိယ့္ေအာင္ ၿမင္မူ. ၊ ကုိယ့္တိုးတက္မူ. ၊ ကုိယ့္ အနာဂတ္ကုိ ၊ ကုိယ္တိုင္ဖ်က္စီး ပစ္လိုက္တဲ့ ေန.ပါပဲ။ တကယ္ပါ။ အၾကားနဲ့ ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကုိယ္ေတြ. မို.လို. ေၿပာတာပါ။
အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္ (၆.၈.၂၀၀၃)
ေရးသားသူ- ရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
ကြၽန္မရဲ့ မ်ားလွစြာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြထဲက ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္း ေ၀ေ၀ခိုင္ နဲ့ ဘုရားမွာ အမွတ္မထင္ ဆံု ၿဖစ္ခဲ့ ၾကတယ္။ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာဆီ တရြတ္တိုက္ ေမ်ာပါရင္း ကြၽန္မတို႔ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မေတြ.ခဲ့ ၾကတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္ပင္ ရွိမည္ထင္။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ အမွတ္မထင္ ေတြ. မိ ၾကတဲ့ အခိုက္ ကေလး မွာေတာ့ ေအးေအး ေဆးဆး စကား ေၿပာခ်င္ၾက တာေပါ့ ။ ဒါနဲ့ ေ၀နဲ့ ကြ်န္မ အေအး ဆုိင္ေလး မွာ ထိုင္ရင္း ကြ်န္မတို. ၿဖတ္သန္းခဲ့ ၾကတဲ့ ဘ၀ အေမာ ေတြၾကားမွာ မနစ္ေအင္ ႐ုန္းကန္ ေနရတာ ေလးေတြကုိ ရင္ဖြင့္ ေၿပာဆို ၿဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။
ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ေ၀မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေၿပာခ်င္ေန သည္ မသိ၊ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ေ၀ေၿပာ တဲ့ စကားေတြ ကုိသာ ကြ်န္မ ေခါင္း တစ္ၿငိမ့္ၿငိမ့္ နဲ့ နားေထာင္ ေနမိ ပါေတာ့တယ္။ သူေၿပာတဲ့ အေၾကာင္း အရာ ကေတာ့ သူမ အိမ္ေထာင္ေရး ကိစၥ နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္း ေလးပါပဲ။ အိမ္ေထာင္ေရး ကိစၥ ဆိုလို. ၊ အိမ္ေထာင္သည္ "ေမ "တို. နဲ့သာ သက္ဆိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေထာင္ မက် ေသးတဲ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အိမ္ေထာင္ရွင္ မ ၿဖစ္မဲ့ ပ်ိဳေမတို. အတြက္ပါ သက္ဆိုင္တာမို. ဒီစာေလးကုိ ကြ်န္မ ေရးသားခဲ့ၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။
ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း ေ၀ဟာ အိမ္ေထာင္ၿပဳၿပီး အိမ္ေထာင္သက္ (ရ) ႏွစ္မွာ သူ. အမ်ိဳးသား ဟာ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ထပ္ၿပဳ လိုက္ ပါသတဲ့။ ထုိ အေၾကာင္းကုိ “ေ၀” မ်က္ရည္ တစ္စက္ မက်ေအာင္ ထိန္းထားၿပီး သူမ ခံစားခ်က္ကုိ ကြ်န္မအား သူငယ္ခ်င္း မို. ရင္ဖြင့္ လိုက္ေပမဲ့ သူ.မ အတြင္း စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကိတ္ ခံစား ေနရမွာေတာ့ အေသအခ်ာပင္။
ပုထုဇဥ္ လူသားတိုင္း အတြက္ ၿငီးေငြ.လြယ္တဲ့ စိတ္ၿဖစ္ တတ္တာ ဓမၼတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ဖန္တီးမူ. အသစ္အသစ္ ေတြကုိ မက္ေမာတယ္။ ရုပ္၀တၱဳ အသစ္ အသစ္ ေတြကုိ မက္ေမာ ပါတယ္ ။ အေဖာ္ အသစ္အသစ္ ေတြကို လို.လား ၾကတယ္။ ရင္ခုန္သံ အသစ္အသစ္ ေတြကုိ ၿမတ္ႏိုးတြယ္တာ စြဲလန္း ၾကတယ္။ (ဒါေၾကာင့္ "ေ၀" အမ်ိဳးသားဟာ မေတာ္တစ္ဆ ေမွာက္မွား မိရာက သူ.အၿပစ္ကုိ ခံရင္း ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းကုိ ခ်စ္လွ်က္ႏွင့္ ကင္းကြာ ေနရေၾကာင္း ကြ်န္မ သိပါတယ္ ) ။
ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အိမ္ေထာင္ပ်က္ မိန္းမ တို.ရဲ ထံုးစံ ဓမၼတာ အတိုင္း သူ့အမ်ိဳးသား ၿပန္လာ ႏိုင္ေအာင္ နည္း မ်ိဳး စံုနဲ့ ၾကိဳးစား ေတာ့ တာေပါ့၊ ေဗဒင္ေတြေမး ၊ ၿပီးေတာ့ ယၾတာ ေတြလုပ္လိုက္နဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး နည္းလမ္းေတြနဲ့ ၾကိဳးစား ခဲ့ပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ့ မရတဲ့ အဆံုး
“ေ၀ ”ကုိယ္တိုင္ သြားၿပီး သူ့မ ရဲ့ အမ်ိဳးသား ဆီကုိ ေတာင္းပန္ၿပီး အိမ္ၿပန္လာဖို. ေၿပာခဲ့သတဲ့။ သို.ေပမဲ့ “ေ၀. ” အမ်ိဳးသား ကေတာ့ “ေမာင္ႏွမ လိုပဲဲ ေနပါရ ေစေတာ့ ” ဆိုတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းသာ ၿပန္ ေၿပာလိုက္ ပါတယ္တဲ့ ။
ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ မရေတာ့တဲ့ အဆံုး၊ ေ၀့သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေ၀.ကုိ ေအာက္လမ္းနည္း သံုးပါ့လား ဆိုၿပီး အၾကံ ေပးသတဲ့။ အဲ ဒီမွာ ေအာက္လမ္း ဆရာဆီေခၚ သြားသတဲ့။ ဒါနဲ့ မဟုတ္ တစ္ယုတ္ ေအာက္လမ္းနည္း ေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က နာမ္နိမ္ေအာင္ အရင္ လုပ္ရမယ္ ဆိုၿပီး မဟုတ္တရုပ္ နည္းလမ္းေတြ ကုိ ညြန္ၾကား လိုက္ပါသတဲ့ ၊ သူ.ကုိ နာမ္ နိမ္ လိုက္မွ ကံနိမ့္ၿပီး ညည္းဆီ ေသခ်ာ ေပါက္ ဂြ်မ္း ၿပန္ ၿပီး (ကြ်မ္းၿပန္ၿပီး ) အိမ္ ၿပန္ေရာက္လာ မတဲ့ လို. ဆိုသတဲ့။
ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းဟာ ထိုုနည္း ကုိလည္း ၾကားေရာ၊ အဲဒီ ေနရာက ေန ခ်က္ၿခင္း ထြက္လာၿပီး၊ သူမကုိ ေခၚသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကုိပါ အေပါင္း အသင္း မိတ္ေဆြ စာရင္းထဲက ထုတ္ပစ္ လိုက္ပါသတဲ့။ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းဟာ စိတ္ပ်က္ အားငယ္ၿခင္း ေတြ ၾကံဳေတြ.ရတာ ေၾကာင့္ ေၿဖသိမ့္စရာ၊ ေၿဖေတြးစရာ၊ အားကိုး စရာကုိ သူမ လိုက္ရွာ ေန ရင္း အမွားၾကီး မွားေတာ့မလို. ။
စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ ၿခင္း ဆိုတဲ့ အလြန္ဆိုး ၀ါးတဲ့ ခံစား ခ်က္ၾကီးက ဘယ္ကလာလည္း ဆိုရင္ ကြ်န္မတို. သတ္မွတ္ ထားတဲ့ ေယာက်္ား၊ မိန္းမ ၊ သားေလး၊ သမီးေလး စတဲ့ ပညတ္ေတြ ေပၚမွာ ရူးသြပ္ စြဲလန္းေနတာေၾကာင့္ ဆိုတာ ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း “ေ၀ ” တစ္ေယာက္ အသိတရားေလး ရလိုက္ပါတယ္။
ႏုပ်ိဳုတယ္ ဆိုတာ အိုၿခင္း ရဲ့ အစပါပဲ ။ လွပၿခင္း ဟာလည္း အက်ဥ္းတန္ သြားရၿမဲ၊ ၿဖစ္တည္ၿခင္း ဟာလည္း ပ်က္စီးၿခင္း တို. ေရာက္ၿမဲ။ ပ်က္ၿပီး ၿပန္ၿဖစ္၊ ၿဖစ္ၿပီးရင္ပ်က္ ဆိုတဲ့ တရား ေလးကုိ “ေ၀”ႏွလံုး သြင္း မိလိုက္တဲ့ အခါ စူးနစ္ စြဲလန္း ခံစား ေနတာေတြ ေၿပေလ်ာ့ သြားခဲ့ ရပါသတဲ့။
စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ၿခင္း ဆုိတဲ့ အလြန္ဆိုး၀ါး တဲ့ ခံစားခ်က္ ႏွလံုးသားကုိ ႏိွပ္စက္လာၿပီ ဆိုၾကပါစို. ။ ကြ်န္မ တို.ရဲ့ ဗုဒၶၿမတ္စြာ ဘုရားရွင္ရဲ့ တရားေတာ္ ၿမတ္ႏွင့္ ထိုတရားေတာ္ ေတြကုိ ၿပန္လည္ ညြန္ၾကား ၿပသေပးေတာ္ မူေသာ သံေတာ္မ်ားရဲ့ ေက်းဇူး ေၾကာင့္ “ဘယ္အရာမဆို၊ အၾကာင္းႏွင့္ အက်ိဳး ယွဥ္၍ ၿဖစ္ၿခင္း ပ်က္ၿခင္း သေဘာထားကုိ ႏွလံုးသြင္းရင္း စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ ၿခင္း ေ၀ဒနာ ကုိ ကုစား ႏိုင္ၾက ပါသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္စရာ အားငယ္စရာ ေတြမလို အပ္ေတာ့ပါဘူး။ ေ၀.အတြက္ ေၿဖေတြး အားယူစရာ အင္အား အသင့္ရွိ ေနၿပီခဲ့ပါၿပီေလ။
ကြ်န္မ က “ေ၀” ရဲ့ စကားေလး နဲ့ အတူ ခိုင္မာ တဲ့ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္နဲ့ ဘ၀ကုိ တစ္ေယာက္တည္း ခရီးသြားေနတဲ့ ေ၀ကုိ ေလးစား မိပါ ေတာ့တယ္။
အိမ္ေထာင္က် ၿပီဆို ကတည္းက အိမ္ေထာင္ေရး ၿပသနာ မ်ိဳးစံုကုိေတာ့ ေတြ.ရ၊ ၾကံဳရ ၿမဲပါ။ အိမ္ေထာင္ေရး ခိုင္ၿမဲ ဖို.ရာ အိမ္ေထာင္မူ. သုခ နံပါတ္ (၁) အရာမွာ ရွိတယ္ဆိုတာ ကုိေတာ့ မည္သူမွ ၿငင္းမည္ မထင္ပါ။ အိမ္ေထာင္ ကြဲမ်ား ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဇစ္ၿမစ္ဟာ အိမ္ေထာင္ေရး သုခ ခံစားမူ. ေပၚမွာ အမ်ားအားၿဖင့္ တည္ေနတတ္ ပါတယ္။ ဒါဟာ လက္ရွိ ေခတ္ေပၚ လူေနမူ. စနစ္ အရလို. လည္း ဆိုလို. ရခ်င္ ရမွာေပါ့ ။
ဘ၀ကုိ လုိက္ေလ်ာ ညီေထြ ေနတတ္ၿခင္း ၊ တရား ဘာ၀နာ ဘက္သို. ဦးစား ေပးလာၿခင္း ၊လင္မယား အခ်စ္ထက္ မိတ္ေဆြ လို္ေမာင္ႏွမလို ၿပန္၍ ခ်စ္ခင္ အားကိုးလာတတ္ၿခင္း ေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ေရး ၿပသနာမ်ား အၿဖစ္နည္း သြားတတ္ပါတယ္။
"ေ၀ " နဲ့ လမ္းခြဲ ကာနီးမွာေတာ့ ေ၀က အရြယ္ အပိုင္းအၿခားေလး နဲ့ ကြ်န္မအား တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကားေလး လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ပါတယ္။
(အသက္ ၁၀ နွစ္ မွ ၂၀ အရြယ္အထိ) ဟာ ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါး ကစားတဲ့ အရြယ္ ၿဖစ္ၿပီး အေပ်ာ္အပါး ၌ အၿမင့္ဆံုး ၿဖစ္ပါသတဲ့။
(အသက္ ၂၀ နွစ္ မွ ၃၀ အရြယ္အထိ) ဟာအဆင္း အလွဆံုး ၿဖစ္ၿပီး အလွအပ၌ အၿမင့္ဆံုး ၿဖစ္ပါသတဲ့။
(အသက္ ၃၀ နွစ္ မွ ၄၀ အရြယ္အထိ) ဟာခြန္အားဗလ အေကာင္းဆံုး အရြယ္ ၿဖစ္ၿပီး ခြန္အား ၌ အၿမင့္ဆံုး ၿဖစ္ပါသတဲ့။
(အသက္ ၄၀ နွစ္ မွ ၅၀ အရြယ္အထိ) ဟာ ဥာဏ္ အေကာင္းဆံုး အရြယ္ ၿဖစ္ၿပီး ပညာ ၌ အၿမင့္ဆံုး ၿဖစ္ပါသတဲ့။
အထက္ပါ အဆိုကုိ ၾကည့္ၿခင္းအားၿဖင့္ အိမ္ေထာင္ သည္မ်ား အဖို. အသက္ (၃၀) ႏွင့္ (၄၀) တြင္ သတိၾကီးစြာ ထားရမဲ့ အရြယ္ ပင္ၿဖစ္ပါတယ္။
အေၾကာင္းကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး မွာေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူမူ.ေရး မွာ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သတိထား အားကုိးၾကသည္မွာ အလွတရားႏွင့္ ခြန္အားသာ ၿဖစ္ေနတာ ေတြ.ရေသာေၾကာင့္ပင္။။
မွတ္ခ်က္ ။ ဤေဆာင္းပါးေလးကုိ ဖတ္ၿခင္းအား ၿဖင့္ “ေမ” တို. အိမ္ေထာင္ေရး ၿပသနာ ေပၚေပါက္ပါက ေအာက္လမ္း နည္း ကုိ အသံုးမၿပဳ ၿခင္း အားၿဖင့္၊ မိမိ လင္ေယာက်ာ္း ၏ ဘုန္းကံႏွင့္ မိမိ သိကၹာကုိ ထိန္းသိမ္း ႏိုင္ၾက ပါေစ ။
ေရးသားသူ
ေမတၱာၿဖင့္
ေမစိုး (Shwe Mandalay)
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
တစ္ခါတုန္းက လူသုံးေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ လာရင္း ေတာင္ကုန္းထိပ္မွာ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ ရပ္ေနတာ ကုိ လွမ္းျမင္ ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ သုံးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က“သူ ရႈခင္းေတြ ၾကည့္ေနတာ ထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ဒုတိယ တစ္ေယာက္က“မဟုတ္ပါဘူး၊ တုိ႔ကို ေစာင့္ေနတာထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ တတိယ တစ္ေယာက္ က “မဟုတ္ဘူး၊ ေလေကာင္း ေလသန္႔ ရႈေနတာ ထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ ပါတယ္။
အေျဖ မညီၾကဘဲ ေတာင္ကုန္းေပၚ သုံးေယာက္ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚေရာက္ေတာ့ ပထမ တစ္ေယာက္က စျပီး ေမးပါတယ္။
“ ရႈခင္းေတြ ၾကည့္ေနတာလား?”
“ မဟုတ္ပါဘူး”
ဒုတိယ တစ္ေယာက္ ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္
“တုိ႔ကုိ ေစာင့္ေနတာလား?”
“မဟုတ္ပါဘူး”
တတိယတစ္ေယာက္က ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္
“ ေလေကာင္းေလသန္႔ရႈေနတာလား?”
“မဟုတ္ပါဘူး”
ဒီေတာ့သုံးေယာက္သားျပိဳင္တူေမးလုိက္ပါတယ္။
“ဒါျဖင့္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ?”
“ရပ္ေနတာပါ”
(ဇင္ပုံဝတၳဳ)
သူေျပာတဲ့ စကားေလးက ရုိးရုိးေလးပါပဲ၊ “ရပ္ေနတာပါ”တဲ့။ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာသူ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႔ၾကရင္ လည္း ပုံဝတၳဳထဲက သုံးေယာက္ နည္းတူ ထင္ျမင္ခ်က္မ ်ိဳးစုံ ေပးေနၾကဦးမွာပါ။ ရပ္ေနတာကုိ သိသူက နည္းနည္း ရယ္ပါ။ ရပ္ေနတာကုိ သိလုိက္သူဟာ နိဗၺာန္ကုိ ဦးတည္ေနသလုိ လက္ရွိမွာလည္း အကုသုိလ္ ကင္း ေနတာပါ။
ျမတ္စြာဘုရားက ဘေဒၵကရတၱသုတ္မွာ “အတိတ္ေဟာင္းကုိလည္း မျပန္နဲ႔၊ အနာဂတ္ သစ္ကုိလည္း မႀကံနဲ႔၊ ျဖစ္ခုိက္ ရုပ္နာမ္ ပစၥဳပၸန္၊ အမွန္မလြတ္ေအာင္ ရႈမွတ္ပါ”လုိ႔ ေဟာေတာ္မ ူထားပါတယ္။
tတိတ္ဆုိတာ ျပီးခဲ့ျပီးပါျပီ၊ ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အနာဂတ္ ဆုိတာလည္း ေရာက္မလာ ေသးတဲ့ အတြက္ အသုံးခ်လုိ႔ မရျပန္ပါဘူး။ တကယ္ အလုပ္လုပ ္ရမွာက ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ပါ။
စာေရးသူရဲ့ အသိ မိသားစုထဲက ေခြ်းမေလး တစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ေန စိတ္ထားလည္းေကာင္း၊ ေယာကၡမ ေတြ အေပၚမွာ လည္းေကာင္း၊ လုပ္ရည္ ကုိင္ရည္ လည္းရွိ၊ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေတြမွားျပီး အထဲကုိ ဝင္သြားရပါတယ္။ သမီး တစ္ေယာက္လုိ ခ်စ္ရတဲ့ေခြ်းမ အထဲကုိ ဝင္သြားရေတာ့ အားလုံးက စိတ္မေကာင္းၾကပါဘူး။
အထူး သျဖင ့္ထမင္းစားဝုိင္းမွာ တစ္ေယာက္ လုိေနေတာ့ ပုိသတိရ ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္ မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ျုပီး ထမင္း ကုိလည္း ဆက္မစား ႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တစ္ရက္လည္း မဟုတ္ နွစ္ရက္လည္း မဟုတ္ ရက္ဆက္ေတြ မ်ားလာေတာ့ တူ တစ္ေယာက္ လုပ္တဲ့သူက “ဘုရားေဟာအတုိင္း ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ ရႈစားၾက တာေပါ့”လုိ႔ ထေျပာပါသတဲ့။ ေနာက္ရက္ေတြ မွာလည္း ထမင္းဝုိင္း ထုိင္လုိက္တာနဲ႔ “ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္”လုိ႔ သတိေပး စားၾကပါသတဲ့။
တကယ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ အတိတ္၊ အနာဂတ္က ဘာမွ လက္ေတြ႔ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာ ထမင္းစား ေနတာဆုိေတာ့ ထမင္းစား ေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါပဲ။
မနက္ အိပ္ရာထ ႏုိးရင္ ႏုိးတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ မ်က္ႏွာသစ္ရင္ မ်က္ႏွာသစ္ ခ်ိန္ဟာ အေရးႀကီး ဆုံးပါ၊ သြားတုိက္ရင္ သြားတုိက္ခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ ေရအိမ္ဝင္ရင္ ေရအိမ္ ဝင္ခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံး ပါပဲ။ သတိကုိ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာပဲ ထားတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္ ကိေလသာ စိတ္ေတြ ကင္းေနသလုိ ဘာေသာက မွလည္း ဝင္မလာေတာ့ပါဘူး။ ဝိပႆနာ မွာေတာ့
သမၸဇညအမွတ္=အေထြေထြ အမွတ္ လုိ႔ေခၚပါတယ္။ တရား အားထုတ္ ဖူးသူတုိင္း သိပါတယ္။ ဒီလုိပါပဲ ရႏုိင္သေလာက္ ေလ့က်င့္ ယူရမွာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ကုိ လက္ကုိင္ ယူထားရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္ အေတြးေတြ ကေတာ့ ဝင္ေနမွာပါပဲ။ အတိတ္ အေတြးေတြ ထဲမွာ ပုထုဇဥ္ အားေလွ်ာ္စြာ မွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြလည္း ပါမွာပါ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးရဲ့ ဝိပႆနာရႈနည္း ပထမတြဲ စာမ်က္နွာ ၃၂ မွာ---
“လူတုိ႔၏ ေရွ႔အဖုိ႔က သီလပ်က္မႈသည္ ပဥၥာနႏၱရိယကံ၊ ဘိကၡဳနီဒူသနကံ၊ အရိယူပဝါဒကံမ်ား မဟုတ္လွ်င္ မဂ္ဖုိလ္ကုိ တားျမစ္တတ္ေသာ အႏၱရာယ္ မျဖစ္သည္ သာတည္း။ ပဥၥာနႏၱရိယကံ၊ ဘိကၡနီဒူသနကံ၊ အရိယူပဝါဒကံ ျဖစ္လွ်င္ကား လူျဖစ္ေစ၊ ရဟန္းျဖစ္ေစ၊ ဤဘဝ၌ မဂ္ဖုိလ္ကုိ မရႏုိင္ေတာ့ျပီ”လုိ႔ မိန္႔မွာထားပါတယ္။
ျမန္မာလုိ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေရွ႔ပုိင္းမွာ သီလ မစင္ၾကယ္ခဲ့ ေပမယ့္ ပဥၥာနႏၱရိယ ကံငါးပါးရယ္၊ ဘိကၡဳနီဒူသနကံရယ္ (ဘိကၡဳနီဒူသနကံဆုိတာ ဘိကၡဳနီမကုိ ဖ်က္ဆီးတာပါ။ ဒီေခတ္ မွာေတာ့ ဘိကၡဳနီဆုိတာ မရွိေတာ့ပါဘူး၊ အဆက ္ျပတ္သြားပါျပီ) အရိယူပ ဝါဒကံရယ္ (အရိယူပဝါဒကံဆုိတာ အရိယာကုိ ျပစ္မွားတဲ့ကံပါ) ဒီကံ(၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ ရေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ အႏၱရာယ္ကုိ မတားျမစ္ ပါဘူးတဲ့။
ဒါကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ပုိျပီး ခုိင္မာသြားေအာင္ ဝတၳဳငါးပုဒ္နဲ႔ ေယာဂီေတြ ကုိ အားေပး ထားပါတယ္။ အားလုံး ၾကားဖူးတဲ့ ဝတၳဳေတြပါ။ အာရုံႏိႈးတဲ့ အေနနဲ႔ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ျပန္ေျပာျပရ ေအာင္ပါ။
၁။ သႏၱတိ အမတ္ႀကီး စစ္ပြဲႏုိင္လုိ႔ ပေသနဒီ ေကာသလမင္းႀကီးက ခုႏွစ္ရက္ မင္းစည္းစိမ္ ေပးထားပါတယ္။ ခုႏွစ္ရက္ ပတ္လုံး မူးေပေတ ေနပါတယ္။ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလး ေဖ်ာ္ေျဖရင္း ရုတ္တရက္ ေသသြားတဲ့ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား ဆီက ဂါထာတစ္ပုဒ္ နာၾကားျပီး ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သႏၱတိ အမတ္ႀကီးလည္း ေရွ႔အဖုိ႔မွာသီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
ဒီေနရာမွာ တစ္ခု သတိထားရမွာက ဂါထာတစ္ပုဒ္နာၾကားျပီး ရဟႏၱာျဖစ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ရုပ္နာမ္ေတြကုိ မရႈမွတ္ဘဲ သတိပ႒ာန္ေလးပါးကုိ မရႈမွတ္ဘဲ မဂ္ဖုိလ္ရသြားတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တရားနာစဥ္မွာပဲ ရုပ္ နာမ္ေတြကုိ ရႈမွတ္ျပီး ဝိပႆနာဉာဏ္၊ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္ အဆင့္ဆင့္ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာကုိ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ေသခ်ာမွာထားပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ရႈမွတ္မႈ မပါဘဲနဲ႔ တရားထူးရသြားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရႈမွတ္ျပီးမွ တရားထူးရသြားၾကတာပါ။
၂။ အရိယ ဆုိတဲ့ ဒကာ တစ္ေယာက္ဟာ ငါးမွ်ားေနပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ၾကြလာတာျ မင္ေတာ့ ငါးမွ်ားတံေလး ခ်ထား လုိက္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက “သင့္နာမည္ ဘယ္လုိ ေခၚသလဲ”လုိ႔ ေမးေတာ့ “အရိယ”လုိ႔ ေခၚပါတယ္”လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက “သင့္လုိသူ တစ္ပါးညွင္းဆဲတဲ့ သူကုိ အရိယလုိ႔ မေခၚဘူး၊ အရိယာ ဆုိတာ သူတစ္ပါးကုိ မညွင္းဆဲဘူး”လုိ႔ ေဟာျပီး ဂါထာေလး တစ္ပုဒ္ ေဟာျပပါတယ္။ ဂါထာကုိ နာၾကားျပီး ေသာတာပန္ တည္သြားပါတယ္။ အရိယလည္း ေရွ႔အဖုိ႔မွာ သီလ မစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
၃။ တစ္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္မွာ တရားေဟာေနပါတယ္။ ပရိသတ္ထဲမွာ ခါးပုိက္ႏွဳိက္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ပါပါတယ္။ တစ္ေယာက္က တရားကုိ ရုိရုိေသေသနာျပီး ေသာတာပန္ တည္သြား ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ တရားနာ ပရိသတ္ဆီက ခါးပုိက္ႏွဳိက္ လုိက္ပါတယ္။ ေသာတာပန္ တည္သူခါးပုိက္ နွဳိက္လည္း ေရွ႔အဖုိ႔မွာ သီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
၄။ သရဏာနိ ဥပသကာလည္း မူးေပေတေ နပါတယ္။ သူလည္း ျမတ္စြာဘုရား တရားနာၾကားျပီး ေသာတာပန္ တည္သြားပါတယ္။
၅။ အားလုံးသိတဲ့ လူသတ္ ဗုိလ္ႀကီး တမၻဒါ႒ိက ၅၅-နွစ္ပတ္လုံး ဘုရင့္အတြက္ သတ္မိန္႔က်တဲ့ သူေတြကုိ သတ္ေပးခဲ့ရပါတယ္။
သူလည္း အရွင္ သာရိပုတၱရာ ဆီက တရားနာၾကားျပီး အႏုေလာမိကခႏၱီေခၚ သခၤါရုေပကၡာ ဉာဏ္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ ဘီလူးမက ႏြားမ ေယာင္ေဆာင္ခတ္လုိ႔ ေသျပီး တုသိတာ နတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရပါတယ္။
ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ဒီဝတၳဳ ငါးပုဒ္ကုိ သာဓကျပျပီး လူေတြအေနနဲ႔ ေစာေစာကကံ(၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ ရေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ မျပဳပါဘူးတဲ့။
တရား အားထုတ္ရင္ သီလျဖဴစင္ဖုိ႔ အဓိက လုိအပ္ပါတယ္။ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက လူေတြ အေနနဲ႔ ငါးပါးသီလပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အာဇီဝ႒မက သီလပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဆာက္တည္လုိက္ရင္ သီလဝိသုဒၶိ=သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။ အာဇီဝ႒မက သီလထဲမွာ ဝိကာလေဘာဇန=ညစာေရွာင္ ရတာမ ပါပါဘူး။ က်န္းမာေရး အရ ညစာ မစားဘဲ မေနႏုိင္သူေတြ အတြက္ အထူး အားတက္ အာရုံျပဳစရာပါ။ ဆုိလုိတာက ညစာစားျပီးလည္း သီလဝိသုဒၶိ= သီလ ျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။ တရား အားထုတ္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။
ေနာက္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ျပထားတာ ရွိပါေသးတယ္။ အထက္က ဝတၳဳငါးပုဒ္နဲ႔ စပ္ျပီး “ ဒီလုိမေကာင္း မႈမ်ိဳးေတြ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆုံးျဖတ ္လုိက္ရင္လည္း သီလျဖဴစင္သ ူျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။
“ကဲ…. လူတစ္ေယာက္ သီလျဖဴစင္ဖုိ႔ အတြက္ ဘယ္ေလာက္ လြယ္သလဲ”
ေနာက္ဆုံး “ဒီလုိ မေကာင္းမႈ မ်ိဳးေတြ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္ တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္ သူျဖစ္သြားပါျပီ။
ရဟန္းေတာ္ ေတြက်ေတာ့ အဲဒီလုိ မရပါဘူး။ အျပစ္ အာပတ္သင့္ရင္ ေဒသနာ ၾကားစရာ ရွိရင္ၾကား၊ ပစၥည္း စြန္႔စရာ ရွိရင္စြန္႔၊ ဝတ္ေဆာက္တည္ စရာရွိရင္ ေဆာက္တည္ စသည္ျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ျပဳလုပ္မွ သီလစင္ၾကယ္ တာပါ။
ဒါတင္ မကပါဘူး။ သာမန္အျပစ္ အာပတ္ကေလး ကအစ ရဟန္းေတြအေနနဲ႔ စ်ာန္မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ တားျမစ္ပါတယ္။ ရဟန္းသီလနဲ႔ လူသီလ သိပ္ကြာပါတယ္။ “လူသီလ”က ေျပာခဲ့တဲ့ (၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ရ ေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ မတားျမစ္ ပါဘူး။
ေနာက္ဆုံး လူေတြအေနနဲ႔ သီလ ယူခ်ိန္ မရရင္ေတာင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္ မ်ိဳးေတြ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳ ေတာ့ပါဘူး” လုိ႔ဆင္ျခင္ လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္ သူျဖစ္သြားျပီဆုိေတာ့ လူေတြ အေနနဲ႔ သီလ ဝိသုဒၶိျဖစ္ဖုိ႔ သိပ္လြယ္ ပါတယ္။
တကယ္လုိ႔မ်ား “ဖြ… လြဲပါေစ၊ ဖယ္ပါေစ” ခုတင္ေပၚမွာ ေသရေတာ ့မယ္ဆုိရင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္ မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွမ ျပဳေတာ့ပါဘူး” လုိ႔ဆင္ျခင္ လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါျပီ။ အဲဒီသီလျဖဴစင္မႈကုိ အေျခခံျပီး ကုိယ္ပြါးမ်ားအား ထုတ္ေနက် ကမၼ႒ာန္း ေလးကုိ ပြားရင္း ေသသြားရင္ ေကာင္းရာ သုဂတိကုိ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အားထုတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္က နဂုိကတည္းက ရွိထားမွပါ။
ရဟန္းက်ေတာ့ “ဒီလုိ အကုသိုလ ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆင္ျခင္ရုံနဲ႔ သီလ ျဖဴစင္သူ မျဖစ္ပါဘူး။
ရဟန္း တစ္ပါးပါးနဲ႔ ေဒသနာၾကားပါမွ ေပ်ာက္မွာပါ။ ဆုိုိလုိတာက အာပတ္သင့္ရင္ တစ္ပါးတည္း သီလ ျဖဴစင္သူ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိ႔ မရပါဘူး။ အနည္းဆုံး ရဟန္း တစ္ပါးပါးကုိ အကူအညီယူျပီး ေဒသနာၾကားပါမွ သီလ ျဖဴစင္သူျဖစ္မွာပါ။ လူနဲ႔ ရဟန္းက အဲဒီလုိ ကြာတာပါ။
သီလ ျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ လူနဲ႔ရဟန္းမွာ လူကပုိလြယ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လုိ႔ ရသလုိ ေနာက္ဆုံးေသခါနီး ခုတင္ေပၚမွာ သီလယူခ်ိန္ မရရင္ေတာင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြေ နာင္ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ စိတ္ အဓိ႒ာန္ ဆုံးျဖတ္ လုိက္ရုံပါ။ သီလ ျဖဴစင္သ ူျဖစ္သြားတာနဲ႔ ကုိယ္အားထုတ္ ေနက် သတိပ႒ာန္ တရားကုိ ဆက္အား ထုတ္သြားရုံပါပဲ။
ဒါေတြကုိ ေထာက္ျပီး ဘာမွ အားငယ္ စိတ္ဓါတ္က် ေနစရာ မလုိပါဘူး။ သီလ ျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္ျပီး ဆက္ အားထုတ္ သြားရုံပါပဲ။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ တည္ေဆာက ္ေနတဲ့ကာလမွာ အကုသိုလ္ေတြ ကေတာ့ အာရုံေတြ ေတြ႔တုိင္း ေတြးတုိင္း ဝင္လာေနမွာပါ။ ဝင္လာသမွ် အကုသုိလ္ကုိ ပယ္လုိ႔ရတဲ့ နည္းေတြနဲ႔ ပယ္သြားရမွာပါပဲ။
အကုသုိလ္ ပယ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ဆင္ျခင္းျပီး ပယ္တာရယ္၊ ပြါးမ်ားျပီး ပယ္တာရယ္ ကေတာ့ အထင္ရွား ဆုံးပါပဲ။ အဲဒီနွစ္နည္းကုိ ေရွ႔စာအုပ္ ေတြထဲမွာလည္း အသင့္အတင့္ ေရးခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီမွာေတာ့ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပဲ ေရးျပရေအာင္ပါ။
အကုသိုလ္စိတ္ ရင္ထဲဝင္လာတဲ့အခါ “ဒီအကုသုိလ္ ေတြဟာ အျပစ္ႏွင့္တကြ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္။ အပါယ္ ငရဲကုိလည္း က်ေစတယ္။ ဘဝကုိလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေစတယ္” စသည္ျဖင့္ စိတ္ထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အသံထြက္ျပီး ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆင္ျခင္လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါက ဆင္ျခင္ျပီး ပယ္တာပါ။
အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ သတိနဲ႔ သိလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဥပမာ- ဣႆာ မစၦရိယ စိတ္ျဖစ္ရင္ အဲဒီ ဣႆာ မစၦရိယ စိတ္ကေလးကုိ တည့္တည့္ စုိက္ၾကည့္ျပီး “ဣႆာ မစၦရိယ စိတ္ကေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ၊ ဘယ္လုိ သေဘာေလး ျဖစ္ေနတာလဲ” စသည္ျဖင့္ သေဘာေလးအထိ သိေအာင္ သတိကပ္ျပီး “ဣႆာ မစၦရိယ စိတ္ျဖစ္ တယ္ ျဖစ္တယ္”ဆိုျပီး ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါ။
ဒီလုိပါပဲ မေကာင္းတဲ့ အေတြး၊ အကုသိုလ္ ျဖစ္ေစတဲ့ အေတြးကုိ ေတြးမိျပန္ရင္လည္း ေတြးတာကုိ ခ်က္ျခင္း သိျပီး “ေတြးတယ္ ေတြးတယ္ ေတြးတယ္ ေတြးတယ္”လုိ႔ ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါ။ မနက္ျဖန္ အားမွပဲ မွတ္မယ္လုိ႔ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းသိ ခ်က္ခ်င္း မွတ္တဲ့ အေလ့ေလးကုိ စြဲေနေအာင္ ေလ့က်င့္ ထုံထားရပါမယ္။ ထုံထားရင္ စြဲသြားတာမ်ားပါတယ္။ စိတ္ကုိ ရႈတာ ဆုိေတာ့ စိတၱာ ႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက “စိတ္အမူအရာ၊ ျဖစ္တုိင္းမွာ၊ မွန္စြာသိရမည္”လုိ႔ လုိရင္း အဓိပၸါယ္ ထိထိမိမိနဲ႔ လကၤာ စီေပး ထားပါတယ္။ စိတ္အမူအရာ ျဖစ္တုိင္း ျဖစ္တုိင္း သိသိေနပါတဲ့။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေယာ ဆရာေတာ္ ဘုရားကေတာ့ “ ေရွ႔စိတ္ျဖစ္ဘိ၊ ေနာက္စိတ္သိ၊ သိတုိင္း အပူစင္”လုိ႔ မၾကာခဏ မိန္႔ၾကား ေလ့ရွိပါတယ္။ ေရွ႔စိတ္ ျဖစ္ေနတာေ လးကုိ ေနာက္စိတ္က လုိက္လုိက္ သိေနပါတဲ့။ အဲဒီလုိ သိသိေနရင္ အပူေတြ ကင္းစင္ျပီး ေအးခ်မ္း ေနပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ေဟာျပထားပါတယ္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကေတာ့ “ အေသးစိတ္ကုိ အရွင္စိတ္နဲ႔ လုိက္မွတ္တာ”လုိ႔ မိန္႔ေပးပါတယ္။
ေရွ႔ျဖစ္ လုိက္တဲ့ အကုသိုလ ္စိတ္က ျဖစ္ျပီးတာနဲ႔ ေသသြားပါျပီ ၊ ေနာက္က လုိက္မွတ္တဲ့ စိတ္က အရွင္စိတ္ ျဖစ္သြားပါျပီ။ ျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္ စိတ္နဲ႔ မွတ္သိစိတ္ တျပိဳင္နက္ မွတ္လုိ႔ မရေတာ့ မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက အေသစိတ္ အရွင္စိတ္ဆုိျပီး ခြဲျပ ေပးထားပါတယ္။
ပ႒ာန္း သေဘာ အရဆုိရင္ ခုလုိ မွတ္လုိက္တာဟာ အကုသိုလ္ ကေန ကုသိုလ ္ျဖစ္သြားတာပါ။ ျဖစ္တုန္းက အကုသုိလ္ပါ၊ မွတ္လုိက္ေတာ့ ဘာဝနာ ကုသိုလ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။
ရႈမွတ္လုိက္လုိ႔ အကုသုိလ္ စိတ္က ဆက္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ ရပ္ခ်င္လည္း ရပ္သြားမယ္။ ဆက္ျဖစ္တာ မျဖစ္တာသ ူ႔အလုပ္၊ မွတ္ရမွာ ကေတာ့ ကုိယ့္အလုပ္ပါ။ သူ႔အလုပ္၊ ကုိယ့္အလုပ္ခြဲထားရမွာပါ။
ေရးျပရတာ သာလြယ္တာ က်င့္သုံးဖုိ႔ က်ေတာ့ ခက္ေနျပန္ေရာ။ ခက္တာကုိ ခက္တဲ့ အတုိင္း ထားရင္ ေတာ့ ခက္ျပီးရင္း ခက္ေန ေတာ ့မွာပါပဲ။ ဒီလုိပါပဲ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႔ ခက္တာကုိ လြယ္ေအာင္ လုပ္ယူရမွာပါပဲ။
ခ်မ္းေျမ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားကေတာ့ “ေရမ်ားေရႏုိင္ မီးမ်ားမီးႏုိင္”လုိ႔ မိန္႔ထားပါတယ္။ ရႈမွတ္စိတ္က အားေကာင္းရင္ ရႈမွတ္စိတ္က ႏုိင္သြားမွာပါ။ အကုသုိလ္္ ျဖစ္တဲ့စိတ္က အားေကာင္းရင္ အကုသိုလ္ စိတ္က ႏုိင္သြားမွာပါပဲ။ ျဖစ္တဲ့ အကုသုိလ္ စိတ္ကုိ မရႈဘဲ ဒီအတုိင္း ထားရင္ အကုသုိလ္ စိတ္ကပဲ အျမဲႏုိင္ေနေတာ့မွာပါ။
ဒီေနရာမွာ လူႏွစ္ေယာက္ကုိ ခြဲျခားပစ္ရမွာပါ။ ပထမ တစ္ေယာက္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္တာကုိ ျဖစ္မွန္းမသိဘဲ ျဖစ္ေၾကာ ရွည္ျပီး ဆက္ကာ ဆက္ကာ ျဖစ္ေနတဲ့သူပါ။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ပုထုဇဥ္ အားေလ်ာ္စြာ မနွစ္သက္တဲ့ အာရုံကုိေတြ႔ျပီး အကုသုိလ္ေတာ့ ျဖစ္လုိက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ဖူးထားတဲ့ အတုိင္း၊ နာၾကား ဖူးထားတဲ့အတုိင္း ျဖစ္တဲ့ အကုသုိလ္ကုိ ျဖစ္တဲ့အတုိင္း ခ်က္ခ်င္းသိျပီး ရႈမွတ္ပစ္တဲ့သူပါ။
ဒီေတာ့ဒီလူႏွစ္ေယာက္မွာ ကုိယ္ဟာဘယ္ထဲပါမလဲဆုိတာ ကုိယ္တုိင္ဆုံးျဖတ္ရမွာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ အက်ိဳးကေတာ့ အကုသိုလ္ စိတ္ျဖစ္ျပီဆုိရင္ ျဖစ္တဲ့သူကအရင ္စိတ္ဆင္းရဲ ရေတာ့တာပါ။ ဒါတင ္မကပါဘူး။ အကုသိုလ္စိတ ္ျဖစ္တဲ့သူနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ ေနတဲ့ မိဘ ညီအစ္ကုိ ေမာင္နွမ မိတ္ေဆြ ဆရာသမား ရဟန္း စသည္ေတြပါ အကုန္ စိတ္ဆင္းရဲ ရေတာ့တာပါ။ ျဖစ္သူ တစ္ေယာက္ ထဲတင္ စိတ္ဆင္းရဲရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆက္စပ္ သူမွန္သမွ် အကုန္လုိက္ ေလာင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္ အားေလွ်ာ္စြာ ျဖစ္ဦးေတာ့ ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိျပီး ရႈမွတ္ ပစ္တဲ့သူထဲမွာ ပါေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပါ။
တစ္ခါတေလ စာေရးသူက ေယာဆရာေတာ္ ဘုရားဆီ အေဖၚမေခၚဘဲ တစ္ပါးတည္း သြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ပါးတည္း သြားတယ္ ဆုိတာက ဆရာေတာ္ကုိ ကုိယ္ေမးခ်င္ တာေမးလုိ႔ရသလုိ ကုိယ့္မွာ အားနည္းခ်က္ရွိလုိ႔ ဆရာေတာ္ ဆုံးမရင္လည္း ေဘးလူ မသိ ေစခ်င္လုိ႔ပါ။
တစ္ခါ မွာေတာ့ ေနာက္မွာလည္း လူရွိ မရွိၾကည့္ျပီး လူမရွိတာ ေသခ်ာျပီဆိုိမွ “ဆရာေတာ္ဘုရား…. တပည့္ေတာ္မွာ တစ္ခါတေလ ကုိယ္မလုိခ်င္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္မိ ပါတယ္ဘုရား။ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲ ရပါတယ္ဘုရား။ ဘယ္လုိ ပယ္ရပါမလဲ”လုိ႔ ေမးေတာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားက….
“ ျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္ကုိ ရႈမွတ္ပစ္ေပါ့၊ သာသနာမွာ အကုသိုလ္ ကိေလသာရွိလုိ႔ အလုပ္လုပ္ စရာရွိေနတာ၊ အကုသိုလ္ ကိေလသာ စိတ္မရွိရင္ ရဟန္း တစ္ပါးအေနနဲ႔ သာသနာမွာ ဘာမွ လုပ္စရာ အလုပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ရဟန္း အလုပ္က ကိေလသာ ပယ္ဖုိ႔ပဲ၊ သာသနာမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေတာ္တယ္ ေတာ္တယ္ ဆုိတာ အကုသိုလ္ ကိေလသာကုိ ပယ္ႏုိင္လုိ႔ ေတာ္တာ။ အဲဒီမွာ သတိပါ ေနဖုိ႔ပဲ။ သတိပါ ေနရင္ ကိေလသာ ဆယ္ခ်က္ျဖစ္ရမွာ ႏွစ္ခ်က္ သုံးခ်က္နဲ႔ ရပ္သြားတယ္။ ေျပာလုိက္ေပါ့ “အကုသိုလ္ရယ္ ပုထုဇဥ္ပဲျဖစ္ပါ၊ မျဖစ္ရဘူးလုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး၊ ျဖစ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ နွစ္ခ်က္ သုံးခ်က္ ျဖစ္ရရင္ ေတာ္ေရာေပါ့ကြာ”လုိ႔ ေျပာလုိက္ေပါ့” လုိ႔ မိန္႔ျပပါတယ္။
ဆရာေတာ္ ဘုရားက အကုသိုလ္ ျဖစ္တာ စိတ္ညစ္စရာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ အကုသိုလ္ကုိ ကုိယ့္ရဲ့ျပိဳင္ဘက္ လ႔ုိ သေဘာ ထားရပါမယ္တဲ့။ ဆရာေတာ္ ဘုရားက ဥပမာနဲ႔ မိန္႔ျပပါတယ္။
လက္ေဝွ႔ ထုိးတဲ့အခါ စင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထုိးေနရင္ ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူးတဲ့။ အားေပးမယ့္ သူလည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ထုိးေနရင္ အရူး ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ျပိဳင္ဘက္နဲ႔ နွစ္ေယာက္ထုိးမွ ေအာက္က ပရိသတ္က လက္ခုပ္တီးျပီး အားေပး ေတာ့တာပါ။ ဒါမွလည္း လက္ေဝွ႔ပြဲကုိ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းတာပါတဲ့။ ဒီလုိပါပဲ ဆရာေတာ္ရ ဲ့ ၾသဝါဒ အရဆုိရင္ အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဘာမ ွစိတ္ညစ္မေနပါနဲ႔၊ အကုသိုလ္ စိတ္ကုိ ျပဳိင္ဘက္လုိ႔ နွလုံးသြင္းျပီး ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါပဲ။ အကုသိုလ္စိတ္ရယ္၊ ရႈမွတ္စိတ္ရ ယ္ ျပိဳင္ရေတာ့မွာပါ။
ဒီေတာ့ ဆရာေတာ ့္ၾသဝါဒအတုိင္း အကုသိုလ ္စိတ္ဝင္လာရင္“ကဲ..ကုိေရႊအကုသိုလ္ေရ..မင္းနဲ႔ငါျပိဳင္ ရေအာင္၊ မင္းကပဲ ႏုိင္မလား၊ ငါကပဲႏုိင္ မလား ျပိဳင္ၾကတာေပါ့”ဆုိျပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းျပိဳင္ရမွာပါ။ တကယ္လည္း တစ္ေယာက္ခ်င္း ပါပဲ၊ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ ဣႆာ မစၦရိယစတဲ့ အကုသိုလ္ တရားေတြဟာ နွစ္စိတ္ သုံးစိတ္ ျပိဳင္္ျဖစ္လုိ႔ မရပါဘူး။ တစ္စိတ္စီ ပဲျဖစ္ၾကရတာပါ။ တစ္ေယာက္ ခ်င္းခ်င္း သူႏုိင္ကုိယ္ႏုိင္ ေပွ်ာ္စရာ ႀကီးပါ။
ျပိဳင္ျပီ ဆုိကတည္းက အႏုိင္၊ အရႈံး၊ သေရဆုိတာ ရွိမွာပါ။ အျမဲတမ္းေတာ့ ႏုိင္မေနႏုိင္ပါဘူး။ ႏုိင္တဲ့ အခါရွိသလုိ ရႈံးတဲ့အခါလည္း ရွိမွာပါပဲ။ ရႈံးလည္း ဆက္ျပိဳင္ေနရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အကုသိုလ္ စိတ္ကုိ ရႈမွတ္ပစ္တ ာဟာ ပါရမီျဖည့္ ေနတာပါပဲ။
ဒီေတာ့ အကုသိုလ္ စိတ္ေတြဟာ ကုိယ့္အတြက္ ပါရမီျဖည့္ဖုိ႔ ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လုိ အကုသုိလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ “လာစမ္း အကုသုိလ္ ပါရမီျဖည့္ ပစ္မယ္”ဆုိျပီး စိန္ေခၚရမွာပါ။ ဣႆာ မစၦရိယစိတ ္ျဖစ္လည္း ဘာျဖစ္လဲ “လာစမ္း ဣႆာမစၦရိယ … ပါရမ ီျဖည့္ပစ္မည္”ဆုိျပီး ရႈမွတ္ ပစ္ရုံပါပဲ။ဒါကေတာ ့အကုသိုလ္ကုိ ပြါးမ်ားျပီးပယ္ပုံ အက်ဥ္းပါပဲ။
ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အကုသိုလ္ကုိ ပယ္ပစ္ဖုိ႔က သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမတ္စြာ ဘုရားေဟာၾကား ထားတဲ့ မူလပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ ဝိတကၠ သဏၭာနသုတ္ ကလာတဲ့ အကုသိုလ္ ပယ္နည္း ငါးနည္းကုိ အဓိကထား ေျပာသြားရေအာင္ပါ။
ဝိတကၠ သဏၭာနသုတ္ ဆုိတာ ကုိယ့္ရင္ထဲကုိ အကုသိုလ္ တရားေတြဝင္လာရင္ အေၾကာင္းငါးပါးနဲ႔ ပယ္ပုံကုိ ေဟာျပ ထားတဲ့သုတ္ပါ။ ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ဣႆာ၊ မစၦရိယ စတဲ့ အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကးေတြ ဝင္လာရင္ အေၾကာင္း တရားငါးပါးကုိ နွလုံးသြင္းျပီး ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္ရမွာပါ။
အဲဒီ အေၾကာင္းငါးပါးနဲ႔ ပယ္ပုံကုိ ေရးျပသြားရေအာင္ပါ။
၁။ ကုသိုလ္ တရားကုိ ဆင္ျခင္ပါ။
၁။ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ နဲ႔စပ္ယွဥ္တဲ့ အကုသိုလ္ေတြ ဝင္လာတဲ့အခါ ကုသိုလ္နဲ႔ စပ္ယွဥ္တာေတြ ေျပာင္းျပီး ႏွလုံးသြင္းလုိက္ပါတဲ့။
ပါဠိေတာ္ မွာေတာ့ ကုသိုလ္နဲ႔ စပ္ယွဥ ္တာေတြေျပာင္းျပီး ေဖ်ာက္ပါလုိ႔ပဲ ဆုိထားပါတယ္။ ဘယ္လုိ ကုသိုလ္ေတြ ဆုိတာေတာ့ ျပ မထားပါဘူး။ ဒါကုိ အ႒ကထာက ကုသိုလ္နဲ႔ စပ္ယွဥ္ တာေတြကုိ ဖြင့္ျပေပးပါတယ္။
ရာဂျဖစ္လာရင္ အသုဘ ဘာဝနာ ႏွလုံးသြင္းျပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ေဒါသ ျဖစ္လာရင္ေမတၱာ ပြါးျပီးေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ဒီက႑မွာပဲ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက“ဘယ္ကိေလသာ မဆုိ ျဖစ္ေပၚလာရင္ သမထ တစ္ခုခုကုိ ႏွလုံးသြင္းျပီး ေဖ်ာက္ရပါမယ္”လုိ႔ မိန္႔ထားပါတယ္။ ပယ္လည္း ပယ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ထပ္မိန္႔ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး မိန္႔မွာတာကုိ အာရုံျပဳျပီး အကုသိုလ္ ကိေလသာစိတ္ တစ္ခုခု ဝင္လာတဲ့ အခါ ကုိယ္အားသန္ရာ သမထ ကုသိုလ္ တစ္ခုခုကုိ ပြါးျပီးပယ္ လုိက္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။
ဥပမာ- အကုသိုလ္စိတ္ တစ္ခုခုဝင္လာတာနဲ႔ အရဟံဂ ုဏ္ေတာ္ေလး ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပြါးေန လုိက္ရင္လည္း ေပ်ာက္သြား တာမ်ားပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ “ ငါသည္ မုခ်ဧကန္ ေသရမည္။ ငါ၏ ရွင္ျခင္းသည္ မျမဲ၊ ငါ၏ ေသျခင္း သည္ျမဲ၏”လုိ႔ မရဏာ ႏုႆတိကုိ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ပြါးေနလုိက္လုိ႔ လည္း ရပါတယ္။ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေသျခင္း တရားအေၾကာင္းကုိ ေတြးလုိက္ရင္ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ခ်င္စရာမရွိေတာ့ပါဘူး။
၂။ အျပစ္ကုိ ဆင္ျခင္ပါ။
၂။ ကုသိုလ္ တရားေတြ ႏွလုံးသြင္းလုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ အကုသိုလ္ ရဲ့အျပစ္ကုိ ဆင္ျခင္ျပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ရင္ထဲမွာ အကုသိုလ္ စိတ္ျဖစ္လာရင္ “ဒီအကုသိုလ္ ေတြဟာ အပါယ္ေလးပါးကုိ က်သြားႏုိင္တယ္၊ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ျပိတၱာလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ သုဂတိ ဘဝကုိလည္း မေရာက္ႏုိင္ဘူး။ သံသရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ဘဝကုိ ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္” စသည္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ျပီး ေဖ်ာက္ ရပါမယ္။
လူေတြဟာ အကုသိုလ္ လုပ္ရမွာသာ မေၾကာက္တာ၊ အကုသိုလ္ရဲ့ အျပစ္ခံရမွာေတာ့ လူတုိင္း ေၾကာက္ၾက ပါတယ္။
အသိ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ဘုရားရွိခုိး ျပီးတုိင္း “ငရဲႏွင့္ ဆင္းရဲ ကင္းလြတ္ရ ပါလုိ၏”လုိ႔ အျမဲ ဆုေတာင္း ပါသတဲ့။ ရင္းနွီး ေနတာနဲ႔ စာေရးသူက ျပန္ေျပာ လုိက္ပါတယ္။ “ညညက်ေတာ့ ျခင္ရုိက္တဲ့ လွ်ပ္စစ္ ဘက္တံႀကီး နဲ႔ ျခင္ေတြ သတ္သတ္ ေနျပီးေတာ့ လြတ္ပါ လိမ့္မယ္ ငရဲနဲ႔ ဆင္းရဲ”လုိ႔ ေျပာမိပါတယ္။
ငရဲနဲ႔ ဆင္းရဲ ကုိေတာ့ လူတုိင္း ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ငရဲကုိေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင္ ေၾကာက္ၾက ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ ငရဲကုိ ဆင္ျခင္လုိက္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။
ငရဲက ုိဆင္ျခင္၊ သံေဝဂ ျဖစ္ျပီး ဝိပႆနာ ရႈမွတ္လုိက္တာ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားတဲ့ သီဟုိဠ ္ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ကုိ ေျပာျပခ်င္ ပါေသးတယ္။
တခါတုန္းက သီဟုိဠ္ ကြ်န္းမွာ မိလကၡဆုိတဲ့ မုဆုိးႀကီးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူက မိသားစုအတြက္ မုဆုိးလုပ္ျပီး ေကြ်းပါတယ္။ ဒါတင္မကပါဘူး ေတာထဲ သြားတဲ့အခါ ေတာထဲမွာပဲရတဲ့ သားေကာင္ေတြကုိ ဖုတ္ကင္ စားေသာက္ေလ့ရွိပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ သားေကာင္ေတြ ဖုတ္ကင္ စားေသက္ျပီး ေရဆာလုိ႔ အနီးမွာရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ဝင္ပါတယ္။ ေရအုိးကုိ ဖြင့္လုိက္ေတာ့ ေရက တစ္စက္မ ွမရွိပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ မုဆုိးႀကီးက ဘာေျပာ လုိက္သလဲ ဆုိေတာ့ “ ရဟန္းေတြက ခရီး သြားေတြ အတြက္ ေရေလးေတာင္ ထည့္မထားၾကဘူး။ ပ်င္းလုိက္ၾကတာ၊ ဒကာ ဒကာမ လွဴတာစားျပီး အိပ္ေနၾကတာပဲ”လုိ႔ အသံထြက္ ကဲ့ရဲ့ လုိက္ပါတယ္။ ဒါကုိ ေက်ာင္းထုိင္ မေထရ္က ၾကားျပီး ေရအုိးကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရအုိးထဲမွာ ေရေတြ အျပည့္ရွိ ေနပါသတဲ့။ မေထရ္က “အင္း… လူစင္စစ္က ျပိတၱာ ျဖစ္ေနျပီ” ဆုိျပီး ေရကုိ ကုိယ္တုိင္ တုိက္ေပးပါတယ္။
အကုသိုလ္ ကံေတြဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ဆင ့္ၾကားဖူးတာပါ။ တစ္ခါတုန္းက အင္းသူႀကီး တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ ကုိလာရင္း ေရႊတိဂုံ ေစတီကုိ တက္ဖူးပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ရင္ျပင္ေပၚ ေရာက္ ေတာ့ ေရႊတိဂုံကုိ မျမင္ရပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ အင္းသူႀကီးက နယ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါ ေခ်ာင္းထဲက သူ႔အင္းတုိင္ ေတြကုိ “ဒီ အင္းတုိင္ေတြက ငါတုိ႔ မိသားစုကုိ ထမင္း ေကြ်းတာပဲ”ဆုိျပီး အင္းတုိင္ေတြကုိ ေရႊခ်ထားပါသတဲ့။
အကုသိုလ္ကံေတြ သိပ္္မ်ားလာရင္ သဘာဝ တရားေတြက ပုံမွန္အတုိင္း ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူတုိ႔ အတြက္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ျခင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
အျပင္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအးေန ေအးေန သူတုိ႔ အတြက္ပူခ်င္ ပူေနတာပါ။ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းေတြက တရား စကားေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဖးမ ေဖးမ၊ မတရားစကား လုိ႔ပဲ ထင္ေနေတာ့တာပါ။ ဘယ္သူ႔ကုိ မွလည္း အေကာင္းမျမင္ ေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္မွာ တရားနဲ႔ေဖးမ,ေပးတဲ့ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းလည္း သိပ္လုိအပ္ပါတယ္။ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းဆုိတာ ေငြထက္တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ အခ်ိန္မီ သိျပီး အခ်ိန္မီ ကုစားႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္အေရးႀကီး ပါတယ္။ အကုသုိလ္ ႏြံနစ္သြားရင္ ကယ္ဖုိ႔ခက္သြားပါျပီ။ ေဘးကေန ဒီအတုိင္း ထုိင္ၾကည့္ ေနရေတာ့တာပါ။
ေက်ာင္းထုိင္ မေထရ္က မုဆုိးႀကီးကုိ ေရတုိက္ျပီး“ဒကာ… သင္လုပ္ထားတဲ့ အကုသုိလ္ႀကီးက ေၾကာက္စရာႀကီး၊ သင္လူစင္စစ္က ျပိတၱာ ျဖစ္ေနျပီ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စဥ္းစားေပေတာ့”လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။
မုဆုိးႀကီးလည္း ေၾကာက္လန္႔သြားျပီး ေတာထဲမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ေက်ာ့ကြင္းေတြကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္ ပါတယ္။အိမ္ျပန္ ေရာက္တဲ့ အခါမွာလည္း မိထား ေလွာင္ထားတဲ့ သားေကာင္ေတြကို ျပန္လႊတ္ ေပးလုိက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မိသားစုထံ ရဟန္းဝတ္ဖုိ႔ ခြင့္ပန္ပါတယ္။
ခြင့္ျပဳခ်က္ ရတာနဲ႔ တရား ေဟာလုိက္တဲ့ မေထရ္ဆီ ျပန္လာျပီး ရဟန္း ဝတ္လုိက္ပါတယ္။ ရဟန္း ဝတ္ျပီး ဝိပႆနာ တရားကုိ ႀကိဳးႀကိဳး စားစား အားထုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားထုိင္ တဲ့အခါ မုဆုိးဘဝက သတ္ခဲ့ျဖတ္ခဲ့ တာေတြ အကုန ္ျပန္ေပၚေနလုိ႔ တရားကုိ ဘယ္လုိမွ အားထုတ္လုိ႔ မရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။
ေနာက္ဆုံး စိတ္ဓာတ္ က်ျပီး လူထြက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ဆုိျပီး မေထရ္ထံ လူျပန္ ထြက္ေပးဖုိ႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ မေထရ္က မုဆုိး ဦးဇင္းႀကီးကုိ ငရဲအေၾကာင္း ေဟာျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ “သင္လူထြက္ ရင္ အဲဒီငရဲမွာ ခံရလိမ့္မယ္”လုိ႔ ေဟာလုိက္ပါတယ္။
မုဆုိး ဦးဇင္းႀကီးကလည္း “အဲဒီငရဲကုိ ၾကည့္လုိ႔ မရဘူးလား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ မေထရ္က “ငရဲေတာ့ ၾကည့္လုိ႔ မရဘူး၊ တျခား တစ္နည္းနဲ႔ ျပတာေပါ့”ဆုိျပီး ကုိရင္ေတြကုိ သစ္သား ထင္းအစိုေတြ အမ်ားႀကီး ရွားခုိင္းျပီး ေက်ာက္ဖ်ာေပၚမွာ ပုံခုိင္း လုိက္ပါတယ္။ တန္ခုိးန ဲ႔ငရဲကေန မီးပြါးေလး တစ္ခုယူျပီး ထင္းအစုိ ပုံႀကီးေပၚ ပစ္ခ်လုိက္တာ တစ္ခါတည္း ထင္းအစုိပုံႀကီး ျပာ ျဖစ္သြား ပါတယ္။ ဒါကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ့ မုဆုိး ဦးဇင္းႀကီး ငရဲကုိ ပုိေၾကာက္သြားပါတယ္။ လူမထြက္ ေတာ့ဘူးဆုိျပီး တရားကုိ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ျပန္အားထုတ္ပါေတာ့တယ္။
ညပုိင္းမွာ သိပ္အိပ္ငုိက္လာရင္ ေကာက္ရုိး ကရြတ္ေခြႀကီးလုပ္ျပီး အဲဒီ ေကာက္ရုိး ကရြတ္ေခြႀကီးကုိ ေရစိမ္၊ ေရေတြ တစ္စက္စက္ က်ေနတဲ့ ကရြတ္ေခြႀကီးကုိ ေခါင္းေပၚတ င္ထားလုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အိပ္ခ်င္စိတ္ ေတြ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဆက္လက္ျပီး အားထုတ္ လုိက္ တာ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
ငရဲကုိ ဆင္ျခင္ လုိက္လုိ႔ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ “ဝိပႆနာအစ သံေဝဂက” ဆုိတဲ့အတုိင္း ငရဲကုိ ဆင္ျခင္၊ ဆင္ျခင္မႈက တဆင့္ သံေဝဂျဖစ္။ သံေဝဂကုိ အေျခခံျပီး ဝိပႆနာ ရႈမွတ္လုိက္တာ တရားထူး ရသြားတဲ့ သာဓကတစ္ခုပါ။
ငရဲကုိ ဆင္ျခင္လုိက ္တာနဲ႔ သံေဝဂျဖစ္၊ ရဟႏၱာေတာင္ ျဖစ္သြားေသး တာဆုိေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ ေပ်ာက္ ဖုိ႔ေလာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အကူအညီ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီသာဓကကုိ ေထာက္ျပီး အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ ငရဲကုိ ဆင္ျခင္ျပီး ေဖ်ာက္လုိ႔ လည္း ရပါတယ္။
၃။ ႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔
နံပါတ္(၃) က အကုသိုလ္ အျပစ္ကုိ ဆင္ျခင္လုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ အဲဒီအကုသိုလ္စိတ္ကုိ နွလုံးမသြင္းပါနဲ႔တဲ့။
နွလုံးမသြင္း ပါနဲ႔ရဲ့ ေနာက္မွာ အ႒ကထာက တစ္ျခား အာရုံကုိ ျဖစ္ေစလုိက္ပါတဲ့။ တခ်ိဳ႔ အေတြးေတြဟာ ေတြးလုိက ္ရင္ကုသုိလ ္ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔အေတြး ေတြက်ေတာ့ ေတြးလုိက္ရင္ အကုသိုလ္ျဖစ္ပါတယ္။ အကုသိုလ္ ျဖစ္တဲ့ အေတြးကုိမွတ္ထားျပီး မေတြး မိေအာင္ေနရမွာပါ။
နွလုံး မသြင္းပါနဲ႔၊ မေတြးပါနဲ႔ ဆုိေပမယ့္ ေတြးခ်င္ ေတြးေနမွာပါ။ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ဖုိ႔ သိပ္ခက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္ အေတြးကို တျခား အာရုံတစ္ခုနဲ႔ အစားထုိးေပးရမွာပါ။
တခ်ိဳ႔ က်ေတာ့လည္း မေက်နပ္တဲ့ အာရုံကုိ ေသခ်ာပုံေဖၚ ေသခ်ာ ႏွလုံးသြင္းျပီး အကုသိုလ ္ျဖစ္ေနတာပါ။ ႏွလုံးသြင္းေလ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ေလပါပဲ။ နွလုံး မသြင္းရင ္အကုသိုလ္စိတ္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔
က႑ကုိ အ႒ကထာမွာ အဆင့္ဆင ့္အက်ယ္ဖြင ့္ျပထားတာ အကုသိုလ္ စိတ္ပယ္ခ်င္သူေတြ အတြက္ သိပ္စိတ္ဝင္စား ဖုိ႔ ေကာင္းတာပါ။
ႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔တဲ့။ အဲဒီလုိမွ မေပ်ာက္ရင္ ကမၼ႒ာန္း အေပၚေက်းဇူးမ်ားတဲ့ ပါဠိကုိ အသံခပ္ က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ရြတ္ပစ္ လုိက္ပါတဲ့။ ခပ္တုိးတုိးေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ရြတ္ရမွာပါ။
ဒါကုိ ေထာက္ျပီး အကုသိုလ ္စိတ္ဝင္လာရင္ ရထားတဲ့ ပါဠိကုိ လမ္းကုိ ေရွ႔ေနာက္ အျပန္ျပန္ ေလွ်ာက္ျပီး ရြတ္ေန လုိက္ရုံပါပဲ။
ဥပမာ… ဒိဝါတပတိ ဂါထာရြတ္ေနက် ဆုိရင္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အေခါက္ တစ္ရာေလာက္ ရြတ္ပစ္ လုိက္ေပါ့။ စာမွာ ျပထားတဲ့ အတုိင္း အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ရြတ္ေပးရမွာပါ။ အေခါက္ တစ္ရာ ျပည့္သြားတဲ့အခါ အကု သုိလ္လည္းေပ်ာက္၊ ကုသုိလ္လည္း ေရာက္ပါပဲ။ အက်ိဳးနွစ္ခုရေတာ့တာပါ။
အဲဒီလုိမွ မေပ်ာက္ရင္ ဘုရားဂုဏ္၊ တရားဂုဏ္ အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတဲ့စ ာအုပ္ေတြ ဖတ္လုိက္ပါတဲ့။
ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာ ဘိဝံသရဲ့ “ရတနာ့ဂုဏ္ရည္”၊ “ကုိယ္က်င့္ အဘိဓမၼာ” ၊ ဦဇင္း အရွင္ ဆႏၵာဓိကရဲ့ “လုိတရ ႏွလုံးသား”စသည္ျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စိတ္က စာထဲေရာက္ သြားတာနဲ႔ အကုသိုလ္က ေပ်ာက္သြားတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ဆုိ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ဖတ္ျပီး ဘဝ တစ္ခုလုံးေတာင္ ေျပာင္းသြား ေသးတာဆုိေတာ့ အကုသုိလ္စိတ္ ေပ်ာက္ဖုိ႔ ေလာက္ေတာ့ မခက္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အကုသုိလ ္ဝင္လာရင္ စာဖတ္လုိက္ပါ။
ဒီေနရာမွာ အ႒ကထာ ဆရာက အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာတဲ့ အခါ ေဝယ်ာဝစၥ တစ္ခုခုကုိ ထလုပ္လုိက္လုိ႔ အကုသိုလ္စိတ္ ေပ်ာက္သြား ပုံေလးကုိ သီဟုိဠ္ဝတၱဳေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ သာဓက ျပထားပါေသးတယ္။
အဲဒီ ဝတၳဳေလးက စာေရးသူရဲ့ “ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ေ တြးမယ္” စာအုပ္ထဲမွာ ပါျပီးသားဆုိေတာ့ ခပ္က်ဥ္း က်ဥ္းပဲ ေရးျပရေအာင္ပါ။
တစ္ခါတုန္းက သီဟုိဠ္ ကြ်န္းမွာ ကုိရင္တိႆ ဆုိတဲ့ ကုိရင္ တစ္ပါးရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ကုိရင္ တိႆဟာ အကုသိုလ္ ကာမ ဝိတက္ေတြ ဝင္လာျပီး လူထြက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာ ဥပဇၥ်ာယ္ကုိ လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း သြားေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဆရာက “ကုိရင္တိႆရယ္ သင္လူထြက္ လုိက ထြက္ပါ။ တုိ႔မတား ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တုိ႔ေနတဲ့ အရပ္ဟာ ခ်ိဳးေရရွားတယ္။ ေရေပါတဲ့ စိတၱရ ေတာင္ဘက္ကုိ ပုိ႔ေပးပါဦး”လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ကုိရင္ တိႆလည္း ေရေပါတဲ့ စိတၱရေတာင္ ဘက္ကုိ ပုိ႔ေပးပါတယ္။
စိတၱရ ေတာင္ေရာက္ေတာ့ ဆရာက တစ္ခါ “ဒီစိတၱရေတာင္မွာရွိ တဲ့ေက်ာင္းေတြဟာ အမ်ားပုိင္ေက်ာင္း ေတြ၊ သံဃိက ေက်ာင္း ေတြဆုိေတာ့ အစစအရာရာ ဆင္ျခင္ေန ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ပုိင္ ေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္းေတာ့ လုိခ်င္တယ္။ လူမထြက္ခင္ ေဆာက္ေပးခဲ့ပါဦး”လုိ႔ ထပ္မိန္႔ေတာ့ ကုိရင္တိႆလည္း ဆရာကုိ ေနာက္ဆုံး ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း ဆုိျပီးေက်ာင္းငယ္ေလးကုိ ကုိယ္တုိင္ ေဆာက္ေပးပါတယ္။
ေက်ာင္းေဆာက္ရင္း ေတေဇာ ကသုိဏ္းလည္းပြါး၊ သံယုတၱနိကာယ္ကုိ လည္းရြတ္ဖတ္ ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ဆရာကုိ ေခၚျပပါတယ္။ ဆရာက “ကုိရင္တိႆရယ္ သင့္ေက်ာင္းေလးက သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ ဒီ တစ္ညေတာ့ သင္ေဆာက္တဲ့ ေက်ာင္းေလးမွာ သင္ပဲ အိပ္လုိက္ပါဦး၊ ျပီးေတာ့ လူမထြက္ခင္ ဝိပႆနာတရား ကုိလည္း ေက်ာင္းေလးထဲမွာ ပြါးမ်ားလုိက္ပါဦး”လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ ကုိရင္ တိႆလည္း တရားေတြ ပြါးမ်ားလုိက္တာ ေနာက္ဆုံး ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
အ႒ကထာ ဆရာက အကုသိုလ ္ဝိတက္ေတြ ဝင္လာတဲ့အခါ ေဝယ်ာဝစၥ ေက်ာင္းေဆာက္မႈကုိ လုပ္လုိက္ တာ အကုသိုလ္ ဝိတက္ေတြ ေပ်ာက္ျပီး ရဟႏၱာျဖစ္သြားပုံကုိ ျပထားတာပါ။
ကုိယ္က ဒီသာဓက ေလးကုိ ေထာက္ျပီး အကုသိုလ္ စိတ္ဝင္လာတဲ့အခါ ေဝယ်ာဝစၥ တစ္ခုခုကုိ ထလုပ္လုိက္ ဖုိ႔ပါ။ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ၊ တံျမက္စည္း လွည္းတာ၊ ဘုရားပန္းအုိး လဲတာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။
မႏၱေလးက ဒကာမ တစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ဆုိး ေဒါသ ထြက္လာရင္ ဘီဒုိထဲမွာ ေခါက္ထားတဲ့ အဝတ္ ေတြကုိ အကုန္ ဆြဲခ်လုိက္ ပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ဖြပစ္ လုိက္ပါသတဲ့။ ျပီးမွ တစ္ထည္ခ်င္းျ ပန္ေခါက္ပါသတဲ့။ ဘီဒုိ တစ္လုံးစာ ေခါက္ျပီးသြားရင္ စိတ္ဆုိး ေဒါသေတြ ေျပသြားပါသတဲ့။ သူရဲ့ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းကလည္း မွတ္သား စရာပါပဲ။
အဓိက ကေတာ့ ဝင္လာတဲ့ အကုသိုလ္ ေပ်ာက္သြားဖုိ႔ပါပဲ။ ကုိယ္ႀကိဳက္ရာ ႏွစ္သက္ရာ အလုပ္တစ္ခုကို ထလုပ္ လုိက္ဖုိ႔ပါ။ အကုသိုလ္ အာရုံေနရာမွာ တျခား အာရုံ တစ္ခုနဲ႔ အစားထုိး လုိက္တဲ့သေဘာပါ။
ဒီႏွလုံး မသြင္းပါနဲ႔ ဆုိတဲ့ က႑မွာပဲ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက - ရႈမွတ္မႈကုိ ခဏရပ္ထားျပီး ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီ
ေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေန႔ဝက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေန႔ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ အတူတူ ေနပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ အလြတ္ စကားေျပာ ေနလုိက္ပါတဲ့။
ဒီေတာ့ အကုသိုလ္ ဝင္လာရင္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ ဖုန္းဆက္လ ုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားလုိ႔ပ ဲျဖစ္ျဖစ္ အလြတ ္စကားေတြ ေအးေအး ေဆးေဆး ေျပာေနလုိက္ေပါ့။ စိတ္က စကားထဲမွာပဲ ေရာက္ေနတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အကုသုိလ္ကုိ အာရုံ မေရာက္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ေစတီကုိသ ြားဖူးလုိက္ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္ စိတ္ျဖစ္လာရင္ ေရႊတိဂုံေ စတီပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆူးေလ ေစတီပဲံျဖစ္ျဖစ္၊ မဟာျမတ္မုနိ ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိယ့္ျမိဳ႔မွာ ရွိတဲ့ ေစတီ တစ္ဆူဆူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သြားဖူးလုိက္ ဖုိ႔ပါ။
ေနာက္ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေရခ်ိဳးပါ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ပါတဲ့။ ေနာက္ဆုံး အိပ္လုိက မရႈမွတ္ေတာ့ဘဲ အိပ္ပစ္ လုိက္ပါတဲ့။
ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက အကုသိုလ္ကုိ ရႈမွတ္မႈနဲ႔ မပယ္ႏုိင္ရင္ေတာင္ တစ္ျခား ရတဲ့နည္း တစ္ခုခုနဲ႔ ပယ္ပစ္ႏုိင္ဖုိ႔ မိန္႔ျပ ထားတာပါ။ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးရဲ့ ေမတၱာ ကရုဏာ ေတာ္ပါပဲ။ အကုသိုလ္ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ပယ္ပစ္ ႏုိင္ဖုိ႔ပါပဲ။
အကုသိုလ ္စိတ္ျဖစ္ပုံျခင္း ကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မတူညီႏုိင္ပါဘူး။ အကုသုိလ္ ပယ္နည္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေပမယ့္ ပယ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း တစ္ေယာက္န ဲ႔တစ္ေယာက္ သပၸါယ သင့္ပုံျခင္း မတူႏုိင္ပါဘူး။ ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔ ပဲျဖစ္ျဖစ္ အရ ေကာက္လုိက္ေတာ့ အကုသိုလ္ ကေတာ့ အကုသိုလ္ပါပဲ။
အကုသိုလ္ စိတ္တစ္ခု ဝင္လာရင္ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဂါထာရြတ္ လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေဝယ်ာဝစၥ တစ္ခုခု လုပ္လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘုရား ေစတီ သြားဖူးလုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြား ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သပၸါယသ င့္ပုံျခင္း မတူေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ သပၸါယသင့္တဲ့ နည္းနဲ႔ ပယ္ရမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ သပၸါယ သင့္တဲ့နည္းကုိ သိထားဖုိ႔ သိပ္ အေရးႀကီး ပါတယ္။ အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာတဲ့အခါ နည္း မ်ိဳးစုံနဲ႔ စမ္းၾကည့္ေပါ့။ ကုိယ္နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့ နည္းကို မွတ္ထားလုိက္ဖုိ႔ပါ။
နွလုံးမသြင္းပါနဲ႔ ဆုိတဲ့ က႑မွာေတာ့ အ႒ကထာမွာေကာ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ကေကာ အက်ယ္ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ လူနဲ႔ ဆုိင္တာေတြ ေလာက္ပဲ ခပ္သင့္သင့္ ေရးျပလုိက္ပါတယ္။
၄။ အေၾကာင္းကုိရွာပါ
၄။ ႏွလုံးမသြင္း ဘဲေနလုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ အကုသိုလ ္ျဖစ္ရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းရင္း ကုိ ရွာျပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။
အ႒ကထာက အေၾကာင္းရင္း ရွာပုံကုိ ဇာတ္ဝတၳဳ ေလးနဲ႔ ျပထားပါတယ္။ အားလုံးၾကားဖူးတဲ့ ဝတၳဳေလးပါ။ ထန္းပင္ေတြနဲ႔ ေရာေနတဲ့ ဥသွ်စ္ ပင္ေအာက္မွာ ယုန္တစ္ေကာင္ ဝပ္ေနတုန္း ဥသွ်စ္သီး ေၾကြက်တာကုိ ေျမျပိဳပါျပီ ဆုိျပီး ထြက္ေျပးၾကတဲ့ ဝတၳဳပါ။ သတၱဝါေတြ အဆင့္ဆင့္ ေျပးရင္း ေနာက္ဆုံး ဘုရားအေလာင္း ျခေသၤ့မင္းက ဥသွ်စ္သီး ကုိုျပျပီး ေျမျပိဳတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဥသွ်စ္သီး ေၾကြက်တာလုိ႔ ေျပာျပတဲ့ ဝတၳဳေလးပါ။
အ႒ကထာ ဆရာက ဘုရားအေလာင္းဟာ အေၾကာင္းရင္း ရွာျပလုိက္တဲ့အတြက္ သတၱဝါေတြ ခ်မ္းသာ သြားရသလုိ အကုသိုလ္ျဖစ္လာရင္ အေၾကာင္းရင္း ရွာေဖ်ာက္ပါလုိ႔ ဥပမာ သာဓကနဲ႔ ရွင္းျပထားပါတယ္။
တစ္ခါတေလ အကုသိုလ ္ျဖစ္ရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ေသးေသးေလးပါ။ ကုိယ္က ပုံႀကီးခ်ဲ့ေတြးျပီး ခံစားေနလုိ႔ အကုသိုလ္က ႀကီးသထက္ႀကီး ေနတာပါ။ အေၾကာင္းရင္း သိရတဲ့အခါ ခပ္ပါးပါး ေလးရယ္ပါ။ ခြင့္လႊတ္ မယ္ဆုိရင္ ခြင့္လႊတ္လုိ႔ရတဲ့ အရာေလးပါ။ တစ္ခါတေလ က်ေတာ့လည္း ကုိယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ကုိယ္ အထင္မွားေနတာ လည္း ရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကုိယ္ထင္သလုိ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းရင္းကုိ သိလုိက္ရေတာ့ ဘာမွလည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အကုသိုလ္ျဖစ္တာပဲ အဖတ္တင္ပါတယ္။
၅။ သြားအံကုိႀကိတ္ပါ။
၅-က အေၾကာင္းရင္း ရွာလုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ သြားေတြ အံေတြႀကိတ္ျပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ လွ်ာနဲ႔ အာေခါင္ကုိ ေထာက္ျပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။
ဒါေတြကေတာ့ ဝိတကၠ သဏၭာနသုတ္က လာတဲ့ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းေတြပါပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သပၸါယ သင့္ပုံျခင္း မတူေတာ့ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့နည္းနဲ႔ ပယ္ရုံပါပဲ။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္တဲ့ သူဟာ အလုပ္ႏွစ္ခုကုိ လုပ္ရပါမယ္။ တစ္ဖက္က ဝင္လာတဲ့ အကုသိုလ္ေတြကုိ ပယ္ပစ္ရမွာျဖစ္သလုိ တစ္ဖက္ကလည္း ပုိက္ဆံမကုန္တဲ့ သိကၡာသုံးပါးကုိ ပြားမ်ား အားထုတ္ရမွာပါ။
အသစ္ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ ေစာထပါ။
အထူးသျဖင့္ သိကၡာသုံးပါးကုိ ျဖည့္က်င့္ျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ျပန္တည္ေဆာက္ရမွာပါ။
သိကၡာ သုံးပါး တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ မနက္အိပ္ရာထ ကုိယ္လက္ သန္႔စင္ျပီးတဲ့အခါ တည္ေဆာက္ တာက အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ မနက္အိပ္ရာ ထစဆုိေတာ့ ဘာအာရုံမွမေတြ႔ ေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ အာရုံေၾကာင ့္ျဖစ္တဲ့အကုသိုလ္ မဝင္ ေသးပါဘူး။ အကုသိုလ္ဝင္မ လာေသးတဲ့ အတြက္ စိတ္ကလည္း ၾကည္လင္ ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္လက္ သန္႔စင္ျပီးရင္ ဘုရားခန္းထဲ တန္းဝင္လုိက္ပါ။
ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ အလုပ္ကုိယ္စ ီရွိၾကတဲ့အတြက္ မအားၾကပါဘူး။ မအားတ ဲ့ၾကားထဲက အခ်ိန္ယူဖုိ႔ ဆုိတာလည္း မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ပို တစ္ခု ရဖုိ႔အတြက္ မနက္ကုိ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေစာထ လုိက္ပါ။ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ အိပ္ခ်ိန္ထူးျပီး မထိခုိက္ပါဘူး။ အိပ္ခ်ိန္ မထိခုိက္သလုိ မိသား စုအလုပ္၊ ကုိယ္ပုိင္အလုပ္ကုိလည္း မထိခုိက္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေစာအိပ္ရာဝင္လုိက္ပါ။
ဒီေတာ့ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ျပီး တာနဲ႔ ဘုရားခန္းထဲ တန္းသြားလုိက္ပါ။ ျပီးေတာ့ ဘုရားကုိ ဦးသုံးႀကိမ္ခ်ျပီး ငါးပါးသီလ ယူလုိက္ပါ။ ဦးခ်တာ သီလယူတာက သုံးမိနစ္ေလာက္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိ သီလသိကၡာတည္သြား သလုိ သီလဝိသုဒၶိ= သီလျဖဴစင္သူလည္း ျဖစ္သြားပါျပီ။
ေနာက္ - ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ငါးမိနစ္၊ ေမတၱာကုိ ငါးမိနစ္၊ မရဏာ ႏုႆတိကုိ နွစ္မိနစ္၊ ဝိပႆနာကုိ ငါးမိနစ္ ပြါးလုိက္ပါ။ ဒါဆုိ အားလုံးေပါင္း မိနစ္္ နွစ္ဆယ္ရွိပါလိမ့္မယ္။
မိနစ္ႏွစ ္ဆယ္အခ်ိန္ေပးလုိက္တာနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ တည္ေဆာက္ျပီးသား ျဖစ္သြားသလုိ သီလျဖဴ စင္သူလည္းျဖစ္၊ သိကၡာ သုံးပါးတည္သူလည္း ျဖစ္သြားေတာ့တာပါ။
လူဆုိတာ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊မေကာင္း တာပဲျဖစ္ျဖစ္ စြဲေနတတ္ပါတယ္။ စာေရးသူက မနက္(၁၀)နာခြဲ မွာတစ္ႀကိမ ္ေရခ်ိဳးသလုိ ေန႔လည္(၁)နာရီခြဲ မွာလည္း တစ္ခါထပ္ ခ်ိဳးပါတယ္။ ေန႔လည္(၁)နာရီခြဲ ေရမခ်ိဳးရရင္ မေနတတ္ေတာ့ပါဘူး။ တရားပြဲရွိတဲ့ေန႔ဆုိ တရား ေဟာခါနီးညေန(၆)နာရီေလာက္ ေရခ်ိဳး သြားတုိက္ျပီးမွ ေဟာေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ဦးဇင္း အရွင္ ဆႏၵာဓိကက တရား မေဟာခင္ သြားတုိက္တာက အစလုပ္ခုိင္းလုိ႔ စြဲေနတာပါ။
အေမရိကန္ ႏုိင္ငံ၊ ေပါ့တလန္ျမိဳ႔၊ သီရ ိမဂၤလာေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ တရားပြဲရွိတဲ့ ေန႔ဆုိ စာေရးသူက မနက္ (၁၀)နာရီခြဲတစ္ခါ၊ ေန႔လည္(၁)နာရီခြဲတစ္ခါ၊ ညေန(၆)နာရီတစ္ခါ တစ္ေန႔သုံးခါခ်ိဳးေနေတာ့ ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္ ဘုန္းႀကီး ဦးသိရိႏၵက ေက်ာင္းမွာ အဆင္မေျပလုိ႔ စိတ္ညစ္လုိ႔ ေရခ်ိဳးတယ္ ထင္ေနေတာ့ တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ ကစာေရးသူရဲ့ “စိတ္ညစ္ရင္ ေရခ်ိဳးပါ”စာအုပ္က ထြက္ျပီးစပါ။ စြဲေနတာကုိ ေျပာတာပါ။
ဒီလုိ ေရခ်ိဳး ေနတာကုိ ဓမၼေဘရီ ဆရာေတာ္ၾကားေတာ့ အေရွ႔ေန၊ အေနာက္ေန၊ က်ေန ေတြနဲ႔ရွင္းျပျပီး မခ်ိဳးဘုိ႔ လွမ္းတားပါတယ္။ ဆရာ သမားမုိ႔ ‘မွန္ပါ့မွန္ပါ့’သာေျပာ လုိက္ရတယ္၊ ကုိယ္လုပ္ေနက် ေရခ်ိဴးမႈကုိေတာ့ ဒီေန႔အထိ မစြန္႔ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စဲြေနတာပါ။
ဒီလုိပါပဲ။ မနက ္မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေစာထျပီး သိကၡာသုံးပါး ေဆာက္တည္တာေလးကုိ စြဲေနေအာင္ လုပ္ထား လုိက္ပါ။ စြဲသြားရင္ စြဲသြား ေတာ့တာပါပဲ။ စာေရးသူေတာင္ ေရခ်ိဳးတာကုိ စြဲေနေသးတာပဲ။
ဘဝရဲ့ တစ္ေန႔တာကုိ သိကၡာ သုံးပါးနဲ႔ ဖြင့္လုိက္ရတာဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္ၾကည္ညိဳဖုိ႔ ေကာင္းတာပါ။ ကုိယ့္ဘဝ အသစ ္ျပန္တည္ေဆာက္ဖုိ႔ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလးေတာ့ အခ်ိန္ေပးသင့္ပါတယ္။
သိကၡာ သုံးပါးတည္ျပီး တစ္ေန႔တာ ေနာက္ပုိင္း မႏွစ္သက္တဲ့ အာရုံေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတြးလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အကုသိုလ္ စိတ္ေလးေတြ ဝင္လာရင္လည္း အထက္က အကုသိုလ္ ပယ္နည္း ေတြထဲက ကုိယ္နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ နည္းကုိယူျပီး ပယ္ပယ္သြားရမွာပါ။
လူငယ္ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ အုိေကမယ့္ နည္းကုိယူျပီး ပယ္သြား ဖုိ႔ပါ။
တခ်ိဳ႔ အကုသုိလ္ ေတြက်ေတာ ့ျဖစ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ မဟုတ္ဘဲ မထင္မွတ္ဘဲ ျဖစ္သြားရတာေတြ လည္းရွိပါတယ္။ ျဖစ္ျပီးခါမွ“ေၾသာ္…ဒီအကုသိုလ္ ေတြငါျဖစ္သြားပါလား”ဆုိျပီးကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တအံ့တၾသ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒါေတြဟာ အတိတ္တိတ္ ကပါလာတဲ့ အကုသိုလ္အထ ုံဓာတ္ေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္ပါတယ္။ ကုိယ္က ဒီဘဝမွာ တရားမ်ိဳးစုံနာ၊ တရားစာအုပ္မ်ိဳးစုံဖတ္၊ တရားေတြ အခါအား ေလွ်ာ္စြာထုိင္ေနေပမယ့္ အတိတ္ အထုံဓာတ္ဆုိး ေတြေၾကာင့္ မထင္မွတ္ဘဲ ျဖစ္သြားရတာေတြပါ။ အတိတ္ အထုံ ဓာတ္ဆုိးေတြဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ရုိက္ခ်က္ေၾကာင့္ ပုံကနဲ လဲက်သြားတတ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ လဲက်သြားရင္ စိတ္ဓာတ္မက်ဘ ဲျပန္ထႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္အေရး ႀကီးပါတယ္။ ျပန္ထတဲ့ အခါ သိကၡာသုံးပါး ကုိကုိင္ျပီး ထရမွာပါ။ သိကၡာသုံးပါးကလည္း ကုိယ့္ကုိ အဆင္သင့္ လက္ကမ္းထားျပီးသားပါ။ကုိယ္က သူကမ္းတဲ့ လက္ကုိ ဆြဲယူလုိက္ရမွာပါ။
တကယ္ေတာ့ ကုိယ္လဲက်ရင္ ကုိယ့္က ုိျပန္ထူေပးမယ့္ သိကၡာသုံးပါး ကရွိျပီးသားပါ။ ဒါကုိ ကုိယ္က သိထား ဖုိ႔ပါ။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိသတိနဲ႔ ေနႏုိင္မွ ေတာ္ကာက်တာပါ။
က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေလး ေတြမွာလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် အမွတ္ သတိေလးေတြနဲ႔ ေနေနရမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေလး ေတြမွာ အမွတ္သတိေလးေတြ ပါေနဖုိ႔ပါ။
ဥပမာ - ေရေသာက္တယ္ ဆုိတာ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္ရတာျဖစ္လုိ႔ အမွတ္ သတိေလးနဲ႔ ခြက္ကုိ လွမ္းယူတာ၊ ကုိင္တာ၊ ေရထည့္တာ၊ ျပန္ယူတာ၊ ခြက္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ထိတာ၊ ေသာက္တာ စသည္ေတြကုိ အမွတ္ သတိေလး ေတြပါေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပါပဲ။
ဒီလုိပါပဲ အိမ္သာတက္တဲ့ ေနရာမွာလည္း တစ္ေယာက္တည္း ဆုိေတာ့ အမွတ္ သတိပါေအာင္ ႀကိဳးစားရ မွာပါပဲ။ တံခါး ဖြင့္တာ ျပန္ပိတ္တာ လုံခ်ည္ပင့္တာ ထုိင္တာ စြန္႔ျခင္ စိတ္ကုိ မွတ္တာ စြန္႔တာကုိ မွတ္တာ စသည္ျဖင့္ အမွတ္သတိနဲ႔ မွတ္သြားရုံပါ။ ဒီေတာ့ အိမ္သာထဲ မွာတင္ ဘာဝနာကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ တာပါ။ ကုသိုလ္က ယူမယ္ဆုိရင္ အိမ္သာထဲ မွာေတာင္ သတိရွိရင္ ယူလုိ႔ ရတာပါပဲ။ အက်ိဳး ရလဒ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္မွတ္ တစ္ခ်က္ ကုသိုလ္ ရသလုိ တစ္ခ်က္ မွတ္တစ္ခ်က္ အကုသိုလ္ကုိ ပယ္လုိက္တာပါပဲ။
အမ်ားနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာေတာ့ လုိက္မွတ္ဖုိ႔ မလြယ္လွပါဘူး။ တစ္ေယာက္ထည္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေ တြမွာေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ် အမွတ္ သတိေလးေတြ ပါေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။
ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါတရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက
အမွန္ ေျပာရရင္ စာေရးသူက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္မၾကည္ညိဳ လွပါဘူး။ ဒါ တကယ္ ေျပာတာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကုိယ့္ရင္ထဲ ကုိယ္ မလုိခ်င္တဲ့ ကုိယ္သိပ္မုန္းတဲ့ အကုသိုလ္ စိတ္ေတြ ဝင္လာရင္ သိပ္စိတ္ဆင္းရဲ ရပါတယ္။
ရဟန္း လည္းျဖစ္ ဒါတင္မက ပရိသတ္ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ စာေရးဆရာ ရဟန္းတစ္ပါးလည္းျ ဖစ္ျပီး “ဒီအကု သိုလ္မ်ိဳး ေတြဝင္လာရ ပါ့မလား”ဆုိျပီး ေတြးရင္း ေတြးရင္း စိတ္ဆင္းရဲ ရေတာ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းေတြကုိ ရႏုိင္ သမွ်စု ထားတာပါ။ ေနာင္လည္း ဆက္စုေနဦးမွာပါ။ စုလုိ႔ရသမွ် ပယ္နည္းေတြကုိလည္း ခ်စ္တဲ့ စာဖတ္သူ ေတြဆီကုိ ေရးပုိ႔ေနဦးမွာပါ။
အဲဒီလုိ အကုသိုလ္ စိတ္ဝင္လာလုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲ ရျပီဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တရား ျပန္ေဟာတဲ့ တရားေလး တစ္ပုဒ္ ရွိပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ “ ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ငါ တရားအား ထုတ္ဖုိ႔အဓိက” ဆုိတဲ့ စကားေလးပါ။ အဲဒီ စကားေလးကုိ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ရြတ္ ေနလုိက္ရင္ စိတ္က သက္သာ သြားတာမ်ားပါတယ္။
အခုတေလာ တရားပြဲ ေတြမွာဆုိ တရားဆုံးခ ါနီးမွာ ဒါကုိပဲ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေဟာေနလုိက္တာပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း ေဟာျပီး သားျဖစ္၊ တရားနာ ပရိသတ္ကုိလည္း ေဟာျပီးသားျဖစ္နဲ႔ သိပ္သေဘာက်တာပါ။
ဒါကုိပဲ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေဟာေနေတာ့ စာေရးသူရဲ့ ကပၸိယ တစ္ေယက္ျဖစ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္တဲ့ ကုိေအာင္သိန္းက သူ႔ရဲ့ေမြးေန႔မွာ ဒီ “ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ငါ တရား အားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက” ဆုိတဲ့ စာသားေလးကုိ ဆုိင္းဘုတ္ ကေလး လုပ္ျပီး လာလွဴပါတယ္။ ေယာဂီေတြ တရားထုိင္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ခ်ိတ္ေပး ထားလုိက္ပါတယ္။
“ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက”ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေနမွာ ႏွစ္ပုိင္း ရွိပါတယ္။ ကုိယ္ဘာပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကုိယ္တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက၊ သူမ်ား ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကုိယ္ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါ။
ကုိယ္ဘာပဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေနမွာ ကုိယ့္ဘဝမွာ ေငြေၾကး အဆင္ေျပတာ လည္းရွိမယ္၊ မေျပတာလည္း ရွိမယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပတာလည္း ရွိမယ္၊ မေျပတာလည္း ရွိမယ္။ လူမႈေရး အဆင္ေျပ တာလည္းရွိမယ္၊ မေျပတာလည္း ရွိမယ္၊
အလုပ္အဆင္ေျပတာလည္း ရွိမယ္၊ မေျပတာလည္းရွိမယ္။ ရာထူးဌာနႏၱရ အဆင္ေျပတာ လည္းရွိမယ္၊ မေျပတာလည္းရွိမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ကိစၥေတြက ကံနဲ႔လည္း ဆုိင္ပါတယ္။ သူ႔ဟာသူ ကံဆုိးခ်င္ ဆုိးေနပါေစ ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔က အဓိကပါပဲ။
ေနာက္တစ္ပုိင္းက သူမ်ား ဘာပ ဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔က အဓိကပါ။ သူမ်ားေတြ ဘယ္လုိ အေျခအေန အေန အထားေတြပဲ ေရာက္ေန ေရာက္ေန၊ ဥကၠ႒ေတြ အတြင္းေရးမႈးေတြပဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကုိယ္ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ သူမ်ား ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔အဓိက ဆုိေတာ့“နည္းနည္းမ်ား အတၱဆန္ မေနဘူးလား” လုိ႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။
“ ဒါနအရာ ဝမ္းေျမာက္တာ မွန္စြာ အဓိက ျဖစ္ေပသည္။ ဝိပႆနာအရာ ဥေပကၡာ မွန္စြာ အဓိက ျဖစ္ေပသည္” ဆုိတဲ့ အတုိင္း ဝိပႆနာ တရား အားထုတ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ဥေပကၡာက အဓိကပါ။
တရား အားထုတ္ ေနစဥ္ကာလမွာ အားလုံးကုိ ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္တရား အားထုတ္ေနစဥ္ ကာလမွာ ကုိယ့္ခင္ပြန္း ကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ၊ ကုိယ့္ဇနီး ကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ။ ကုိယ့္ သားသမီး ကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထား ရမွာပါ။ ကုိယ့္ခ်စ္သူ ကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ။ အားလုံး အားလုံးကုိ ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါပဲ။ဘာပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန တရား အားထုတ္ေနရင္ ဘဝက အဓိပၸါယ္ ရွိေနတာပါပဲ။ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္ မၾကည္ညိဳလုိ႔ အသစ ္ျပန္တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ သီလကုိအေျခခံျပီး ဝိပႆနာ တရားေတြ အားထုတ္ရင္းနဲ႔ ျပန္တည္ေဆာက္ ရမွာပါပဲ။
ဝိပႆနာ တရား အားထုတ္တဲ့ ေနရာမွာ တခ်ိဳ႔က အားထုတ္လုိ႔ ေကာင္းတာလည္းရွိမယ္၊ အားထုတ္ လုိ႔ မေကာင္း တာလည္းရွိမယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။
(၁) တရား ရႈမွတ္တဲ့ အခါမွာ ျငိဳျငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ ပန္းပန္းလည္း ရႈမွတ္ရတယ္၊ တရားလည္း အေတြ႔ေႏွး တယ္၊ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိ ဒုကၡပဋိပဒါဒႏၶာဘိညာ လုိ႔ေခၚပါတယ္။
(၂) တရား ရႈမွတ္တ ဲ့အခါမွာ ျငိဳျငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရႈမွတ္ရတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ တရားက်ေတာ့ အေတြ႔ ျမန္တယ္။ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိ ဒုကၡပဋိပဒါ ခိပၸါဘိညာ လုိ႔ေခၚပါတယ္။
(၃) တရား ရႈမွတ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ လြယ္လြယ္ ကူကူေတာ့ ရႈမွတ္ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားကေတာ့ အေတြ႔ ေႏွးေနပါတယ္။ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိ သုခါပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာ လုိ႔ေခၚပါတယ္။
(၄) တရား ရႈမွတ္တဲ့ အခါမွာ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ လြယ္လြယ္ ကူကူလည္း ရႈမွတ္ရတယ္။ တရားလည္း ျမန္ျမန္ ေတြ႔တယ္။ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိက်ေတာ့ သုခါပဋိပဒါခိပၸါဘိညာ လုိ႔ ေခၚပါတယ္။
တရား ရႈမွတ္တဲ့ ေနရာမွာ အဲဒီလုိ ေလးမ်ိဳး ဘာျဖစ္လုိ႔ ကြဲေနရတာလဲ ဆုိေတာ့ အတိတ္အတိတ္ ဘဝေတြနဲ႔ ဆုိင္ေနပါတယ္။
၁။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက သမထလည္း အားမထုတ္ ခဲ့ဖူးဘူး။ ဝိပႆနာလည္း အားမထုတ္ခဲ့ဖူးဘူး ဆုိရင္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ တရားရႈမွတ္တဲ့အခါ မွာ ျငိဳျငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလည္း ရႈမွတ္ရတယ္။ တရားလည္း အေတြ႔ေနွးပါတယ္။
၂။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက ဝိပႆနာ တရားေတာ့ အားထုတ္ဖူးတယ္၊ သမထကိုေတာ့ အားမထုတ္ ခဲ့ဖူး ဘူးဆုိရင္ တရား ရႈမွတ္တဲ့အခါ ျငိဳျငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းေတာ့ ရႈမွတ္ရတယ္၊ တရားေတြေတာ့ အေတြ႔ျမန္ပါ တယ္။
၃။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက သမထကိုေတာ့ အားထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဝိပႆနာတရားကိုေတာ့ အားမထုတ္ ခဲ့ဖူးဘူးဆုိရင္ တရား ရႈမွတ္တဲ့အခါ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ ရႈမွတ္ရတယ္။ တရား က်ေတာ့ အေတြ႔ ေႏွးတတ္ပါတယ္။
၄။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက သမထလည္း အားထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဝိပႆနာလည္း အားထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ တရားရႈမွတ္တဲ့ အခါ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ကူကူ လည္း ရႈမွတ္ရတယ္ တရားလည္း အေတြ႔ ျမန္ ပါတယ္။
ဒီသေဘာေတြ သိထားေတာ့ တရားအား ထုတ္တဲ့အခါ အခက္အခဲ ေတြ႕ရေပမယ့္ ဘာမွ စိတ္ပ်က္ အားငယ္ စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ဒီဘဝမွာ တရားထူးရေအာင္ အားမထုတ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ေနာက္ဘဝ ေနာက္ဘဝေတြမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ကူကူ အားထုတ္ဖုိ႔ တရားေတြ အေတြ႔ျမန္ဖုိ႔ အေထာက္အပံ့ေကာင္းေတြ ရသြားေတာ့ တာပါ။
တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ သမထတရားကုိ သိပ္အားထုတ္တာပါ။ ဘုရားေတြ၊ ေစတီေတြ၊ ေတာင္ေတြမွာ လုိက္ျပီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ရက္ေပါင္း မ်ားစြာ ဝီရိယ ရွိရွိနဲ႔ အားထုတ္ၾကတာပါ။ သူမတူေအာင္ ဝီရိယရွိၾကတဲ့ သူေတြပါ။
ေျပာရရင္ သမထနဲ႔ပဲ လမ္းဆုံးေနတာပါ။ အဲဒီ ဝီရိယေတြနဲ႔ သမထက တစ္ဆင့္ ဝိပႆနာဘက္ ကူးသြားႏုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္း တာပါ။ ဝီရိယ ကရွိျပီးသား ဆုိေတာ့ ဝိပႆနာ တရားမွာလည္း အခက္အခဲမရွိ ေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ အဓိကသ မထနဲ႔ပဲ လမ္းဆုံးမေနဖုိ႔ပါ။
ဒီလုိပါပဲ “တုိ႔ကေတာ့ ဝိပႆနာလုိင္းပဲ” ဆုိျပီး သမထကုိ ေလွ်ာ့ခ် မထားရပါဘူး။ တရားအား ထုတ္တဲ့ အခါ ဝိပႆနာ တရားကုိပဲ ဆက္ကာ ဆက္ကာ အားထုတ္ေ နရမယ္လုိ႔ မဆုိပါဘူး။ တရားအားထုတ္ တယ္ဆုိတာ အျမဲတမ္းေတာ့ ေကာင္းမေနႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ခါတေလလည္း တရား အားထုတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ပင္ပန္း ျငီးေငြ႔မႈေတြ ျဖစ္လာတတ္ ပါတယ္။ စာမွာေတာ့ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ ဝိပႆနာ တရားကုိ ခဏရပ္ထားျပီး သမထတရားကုိ ျပန္အားထုတ္ ရမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ စာမွာ ဥပမာ ေပးထားတာကေတာ့ စစ္သား တစ္ေယာက္ဟာ စစ္တုိက္လုိ႔ ေမာပန္း လာတဲ့အခါ ကတုတ္က်င္းထ ဲျပန္ဝင္၊ အေမာေျဖ၊ အစာေရစာစား၊ က်ည္ဆန္ျဖည့္၊ အေမာ ေျပတဲ့အခါ အားအင္ေတ ြျပည့္တဲ့အခါ ကတုတ္က်င္းထဲက ျပန္ထြက္ျပီး စစ္ျပန္တုိက္ရသလုိ တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီဟာလည္း ဝိပႆနာတရား အားထုတ္လုိ႔ စိတ္ပင္ပန္း ျငီးေငြ႔လာရင္ စစ္သားဟာ ကတုတ္က်င္းထဲ ျပန္ဝင္ျပီး အေမာေျဖ အနားယူရသလုိ ဝိပႆနာတရားကုိ ခဏရပ္ျပီး သမထကုိ ျပန္အားထုတ္ပါတဲ့။ သမထအားထုတ္လုိ႔ စိတ္ျပန္ၾကည္လင္လာျပီဆုိမွ ဝိပႆနာတရားကုိ ျပန္အားထုတ္ပါတဲ့။
ဒီအ႒ကထာ အဖြင့္ေလးကုိ မွတ္ထားျပီး ဝိပႆနာ အားထုတ္လုိ႔ စိတ္ပင္ပန္း ျငီးေငြ႔လာရင္ ဝိပႆနာကုိ ခဏ ရပ္ထားျပီး သမထကုိ ျပန္အားထုတ္ဖုိ႔ပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ပဲပြါးပြါး၊ ေမတၱာပဲပြါးပြါး၊ ကုိယ္ႏွစ္သက္ရာ သမထ တစ္ခုခုကုိ ပြါးလုိက္ဖုိ႔ပါ။
ဂုဏ္ေတာ ္ပြါးလုိက္ရင္ စိတ္က ျပန္ၾကည္လင္ လာတာပါပဲ။ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္ ၾကည္ညိဳ တာလည္း ရွိမယ္ မၾကည္ညိဳတာ လည္းရွိမယ္။ ၾကည္ညိဳျခင္း မၾကည္ညိဳျခင္း ေတြဟာ အတိတ္ကာလက ျပဳခဲ့ ေျပာခဲ့တာေတြနဲ႔ လည္း ဆုိင္ေနပါတယ္။ အကုသိုလ္ကုိေ တြးရင္ အကုသိုလ္ပါ။ ကုသိုလ္ကုိေတြးရင္ ကုသိုလ္ပါ။ အကုသိုလ္က ုိေတြးရင္ အကုသိုလ္ဆုိေတာ့ ဘာျပဳလုိ႔ ျပဳခဲ့ ေျပာခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ေတြ ျပန္ေတြး ေနေတာ့မွာလဲ။ ေတြးခ်င္ရင္ ျပဳခဲ့ ေျပာခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ကုိပဲ ေတြးေတာ့မွာေပါ့။
ဘဝမွာ မွားခဲ့လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မၾကည္ညိဳဘူးဆုိရင္ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္ရုံပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဝိပႆနာ တရားနဲ႔ ျပန္တည္ေဆာက္ တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ေလာကမွာ ဝိပႆနာ ထက္ေကာင္းတာ ဘာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဝိပႆနာ အားထုတ္ရင္ သီလကလည္း တြဲပါေနတာပါပဲ။ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားျပီဆုိေတာ့ ဝင္လာတဲ့ အကုသိုလ္ကုိလည္း ကုိယ္နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ ပယ္နည္း တစ္ခုခု နဲ႔ ပယ္ပစ္ရုံပါပဲ။
ကဲ….. စာဖတ္သူေကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ၾကည္ညိဳရဲ့လား? မၾကည္ညိဳဘူးဆုိရင္ အသစ္ ျပန္တည္ေဆာက္ လုိက္ပါ။ ဒါဆုိရင္ အသစ ္ျပန္ျဖစ္သြား ပါလိမ့္မယ္။
ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန စာဖတ္သူရယ္ “ ငါ တရားအား ထုတ္ဖုိ႔ အဓိက”ဆုိတဲ့အ တုိင္း တရားသာ အားထုတ္ လုိက္ပါေတာ့။ ဒါကုိေတာ့ ရင္ထဲက ေျပာတာပါ။
ဒါဆုိရင္ စာေရးသူသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ စကားေလးနဲ႔ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္ၾကပါစုိ႔။
“ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ ”
ရေဝႏြယ္(အင္းမ)
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
အေလာ သံုးဆယ္ ဆုိတဲ့ စကားေလး ကုိေတာ့ အနီးကပ္မွ ၿမန္ၿမန္လုပ္တာ ၊ အလ်င္စလို လုပ္တာမ်ိဳး ကုိ သံုးတတ္ ၾကပါတယ္။ ေနာက္ တစ္ခု က ဖုတ္ပူ မီးတိုက္ ဆိုတဲ့ စကားရပ္ေလး လည္း သံုးၾက ၿပန္ပါတယ္။ အနီးကပ္မွ အေမာ တေကာ သုတ္သီးသုတ္ၿပာ လုပ္တာကုိ ေၿပာၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အေလာသံုးဆယ္ တို. ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ဒီစကားရပ္ ကေလးကုိ ဘယ္ကလာ မွန္း မသိ ခဲ့ေပမဲ့ ဒီစကားလံုးေလး ဟာ ကြ်န္မ အတြက္ အၿမဲ ရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။ ေရွးလူ ၾကီးေတြ နဲ့ ကြ်န္မ တို. ေမေမ တို. အသံုးမ်ားတဲ့ စကားေပါ့ ၊ ေလာကမွာ ဘယ္ကိစၥ မဆို ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ၊ အေလာ သံုးဆယ္ လုပ္တာ မေကာင္းဘူး ဆိုၿပီး ဆံုးမ ၾကတယ္။ သူတို. ဆို ဆံုးမတဲ့ သေဘာက ေတာ့ အလုပ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ စနစ္တက်နဲ့ လုပ္ဖို.ေပါ့။ ကြ်န္မ ေမေမ ခဏ ခဏ ကြ်န္မကုိ ေၿပာတဲ့ စကား ၊ ဟုတ္တယ္၊ ကြ်န္မ ကလည္း ေၿပာလည္း ေၿပာခ်င္ စရာ။ ကြ်န္မ အလုပ္လုပ္ ပံုလည္း ၾကည့္ ၊ ကြ်န္မ မီး ပူတိုက္ မွာ အလြန္ပ်င္း သူတစ္ေယာက္ပါ။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္က ကုိယ့္ အ၀တ္အစား ကုိ ကုိယ္တိုင္ မီးပူ တိုက္ရပါတယ္။ မႏၱေလးက လည္းရာသီ ဥတုက ပူေတာ့ မီးပူတိုက္ရင္ ေခ်ြးၿပိဳက္ၿပိဳက္ က်တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ အ၀တ္အစားကုိ ပါးပါးေပါ့ေပါ့ ေလးေတြ ရွာ၀တ္ တယ္။ အဲဒီ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး အ၀တ္ ေတြက သိပ္ၿပီး အ၀တ္ကို ေခါက္ရိုး က်ိဳးေအာင္ ေခါက္ေနစရာ မလိုဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မ အ၀တ္ အစား ေတြကုိ မီးပူတိုက္တဲ့ အခါ တစ္ထည္လံုးကုိ မီးပူနဲ့ တစ္ပတ္ ေ၀ွ.လိုက္ၿပီး ေခါက္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါက္ထားတဲ့ အ၀တ္ ေပၚကေန မီးပူကုိ တစ္ခ်က္ ခပ္ၿပင္းၿပင္း ဖိဆြဲ ခ်လိုက္တာေပါ့ ။ အဲဒီလို လုပ္ေတာ့ ကြ်န္မ မီးပူတိုက္တာ သိပ္ၿမန္ၿပီး ခဏေလးနဲ့ ၿပီးတာေပါ့ ။ ဒါနဲ့ ကြ်န္မ ေမေမက ဟဲ့ ညည္း မီးပူတိုက္တာ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ အေလာသံုးဆယ္ နဲ့ ၿပန့္ေကာ ၿပန္. ရဲ့လား ။ ကြ်န္မကေတာ့ စိတ္ထဲ ၿပန့္ ၿပန့္ ၊ မၿပန့္ ၿပန့္ ကုိယ္တိုက္ ၿပီး ကုိယ္ၿပန္၀တ္ တာမို. ကြ်န္မ ေမေမ အေမးကုိ ႏုတ္ဆိတ္လို. ေနခဲ့ဘူးပါတယ္။ ့ ကြ်န္မ အရည္ အေသြးကုိ ထည့္မစဥ္းစား၊ ကြ်န္မ အထည္ မ်ားမ်ား နဲ့ အေရအတြက္ ၿမန္ၿမန္ ၿပီးဖို. အေရးပဲ ကြ်န္မ ေခါင္းထဲမွာ ရွိခဲ့ပါတယ္။
ခုေတာ့ ဒီစကားလံုးေလး ကုိကြ်န္မ ေမ.လုဆဲဆဲ ၿဖစ္ေနၿပီ။ ေန.စဥ္ေန.တုိင္း ကြ်န္မ မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ အေလာ သံုးဆယ္ နဲ့ ေၿပးလႊား ေနလိုက္တာမ်ား ။ ကြ်န္မ နဲ့ အတူ လမ္းသြား လမ္းလာေတြ ၾကည့္လိုက္လည္း ကြ်န္မ နည္းတူ ေၿပးေၿပးလႊားလႊား။ လုပ္ငန္းခြင္လည္း အနီးကပ္မွ လာေပးတဲ့ အလုပ္ေတြ ကုိ လုပ္ရတာ ဖတ္ဖတ္ ကုိေမာလို. ၊ ေနာက္ အလုပ္ၿပန္ ေတာ့လည္း အိမ္အၿမန္ ၿပန္ေရာက္ဖို. အေရး နဲ့ ညေနစာ ဘာခ်က္စား ရရင္ေကာင္းမလဲ အေတြးေတြနဲ့ အတူ အေၿပးေလး အိမ္ၿပန္ခဲ့ ရပါတယ္။ ကြ်န္မ ပတ္၀န္း က်င္က လူေတြ အားလံုးလည္း ကြ်န္မလိုပဲ အေတြးေတြ နဲ့ ပင္ တစ္ေန.တာ ကုန္ဆံုးၾကမွာ အမွန္ပါ။
ဒီလိုနဲ့ ေမေမ စကၤာပူကုိ ခဏေလး လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေမေမ နဲ့အတူ စကၤာအပူ အႏွံ ေလ်ာက္လည္ၾကတယ္။ စကၤာပူရဲ့ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရးက MRT လို.ေခၚတဲ့ ၿမိဳ.ပတ္ ရထားကို လူအမ်ားစု အသံုးၿပဳၾကတယ္။ မီးပိဳြင့္မိလို႕ ေစာင့္ရတာ လည္:မရွိသလို ဘူတာတိုင္း ရပ္ျပီ: တစ္ဘူတာ ၂မိနစ္၊ (၃) မိနစ္ ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္၊ ရထား station အ၀င္စ ေလာက္ ရွိရံုနဲ့ ကုိယ္စီး ရမဲ့ ရထားဟ (၁) မိနစ္ ေစာင့္ရမယ္။ next train က (၃) မိနစ္ ေစာင့္ ရမယ္။ စသၿဖင့္ train information board မွာ စာတမ္းေတြ ဖတ္ ၾကည့္ လိုက္တာနဲ့ သိႏိုင္ပါတယ္။ ရထား ဘူတာရံု ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ေျမေအာက္၊ ထဲမွာ ဆိုေတာ့ ရထားဆိုက္တဲ့ ေနရာအထိ ေပ ၈၀ေပ ၁၀၀ ေလာက္ကို စက္ေလွကားနဲ ့ ဆင္းသြား ရပါတယ္။ စက္ေလွကား ဆိုေတာ့ လမ္:ေလွ်ာက္ရင္း တက္ လို႕ရသလို လမ္းမေလွ်ာက္ ခ်င္သူမ်ား အတြက္လည္: အဆင္ေၿပတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဘူတာအ၀င္ ၀ကေန စၿပီး ရထားဆိုက္တဲ့ ေနရာအထိ အေၿပးေလး သြားရင္ (၁) မိနစ္ေလာက္ ဆိုရင္ပဲ ရထားဟာ မွီရံုေလာက္နဲ့ အံကုိက္ေလာက္ ၿဖစ္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေၿပးရေတာ့တာေပါ့ ၊ အဲလိုမေၿပးရင္ Next Train က အလုပ္ခ်ိန္ဆို ရထား တစ္စီးနဲ့ တစ္စီး ကြာလွ (၂) မိနစ္ (၃) မိနစ္ ေလာက္ပါပဲ ။ သို့ေပမဲ့ ဒီ မိနစ္ ပုိင္းေလး ေလာက္နဲ့ ပင္ ေၿပးလႊား ေမာပန္း ေနၾကဆဲပါပဲ။
ကြ်န္မ၊ ေမေမလာလည္ တဲ့ အခါ MRT ရထားစီး ေတာ့ ရထားဘူတာမွာ ေရြ.ရွားေနတဲ့ စက္ေလွကားၾကီး ေပၚမွာ ကြ်န္မ တစ္ဒံုးဒံုး တစ္ဒိုင္းဒိုင္း ေၿပးမိ လိုက္ပါတယ္။ ေမေမက ေၿပာပါတယ္။ ညည္း ဟာက စက္ေလွကားၾကီး ကလည္း ေရြ.ေနတယ္။ ညည္းကလည္း စက္ေလွကားေပၚမွာ ထပ္ေရြ. လိုက္ေသးတယ္လို. ေၿပာပါတယ္။ ေမေမ ၿမန္ၿမန္ တက္ ရထားက (၁) မိနစ္ ဆိုေရာက္ၿပီ ၊ ေနာက္ ္ရထားက ေစာင့္ရမွာလို.၊ ကြ်န္မ ေမေမကုိ ေအာ္ေၿပာလိုက္တယ္ ။ ကြ်န္မကေတာ့ ခ်ိန္ကုိက္ေပါ့ အခ်ိန္ တစ္မိနစ္ေလးကုိ ကြ်န္မ အသံုးခ် လိုက္ခ်င္သည္။ ဒီတစ္မိနစ္မွာ ကြ်န္မ ေၿပးလိုက္ရင္ ရထားမွီၿပီး ေနာက္ရထား ထပ္ေစာင့္ စရာ မလို ။ သို.ေပမဲ့ ကြ်န္မေမေမ က ဒီႏိုင္ငံ နဲ့ အကြ်မ္း တစ္၀င္ မၿဖစ္တာကုိ ကြ်န္မ ဂရ ုုမစိုက္မိေပ။ ကြ်န္မ ရထားၾကီး ေရွ.လည္း ေရာက္ေရာ ၊ ေမေမ ကုိလွည့္ ၾကည့္ေတာ့ ေမေမက ေအးေအး ေဆးေဆး ေနာက္မွ ေရာက္လာပါတယ္။ ကြ်န္မ ရထားၾကီး ေရွ.ေရာက္ ေနေသာ္လည္း ေမေမ မပါေတာ့ တက္မၿဖစ္ ။ ရထားၾကီး ကေတာ့ doors closing တီတီတီ တီ တီ ဆိုၿပီး အေၿပးေလး ထြက္ သြားခဲ့ပါၿပီ။ ေမေမ ကုိေစာင့္ ေနလို. မဟုတ္ရင္ ဒီရထား မွီတယ္။ လို. က်မ ေမေမ ကို စိတ္မရွည္တဲ့ ေလသံ မ််ိဳးၿဖင့္ ကြ်န္မ ေၿပာလိုက္ မိပါတယ္။ ေမေမ ကေတာ့ ကြ်န္မကုိ ဘ၀င္မက် တဲ့ ေလသံနဲ့။ ေနာက္ရထားက (၃) မိနစ္ေလး ထပ္ေစာင့္ ရမွာကုိ မ်ား ၊ ညည္း ဘယ္လို ၿဖစ္ေနတာလဲ ၊ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ သြားေနရ ေလာက္ေအာင္ ေနာက္က က်ားလိုက္တာ က်ေနတာပဲ လို.ေၿပာလို. ကြ်န္မ သတိေလး တစ္ခ်က္ၿပန္ ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေမေမ ေၿပာတာ လည္း ဟုတ္ေနတာကိုး ။
ေနာက္ ကြ်န္မကုိ သတိေပးတဲ့ အရာေလးတစ္ခု က ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားနဲ့ ကြ်န္မ ထမင္းလက္စံု စားအၿပီး ထမင္းစား၀ိုင္းက မထ ေသးပဲ စကားစမည္ ေၿပာၾက ပါတယ္။ ခဏေလး ေနေတာ့ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားက ပုဂံေတြ သိမ္းဆည္းၿပီး ေဆးဖို.ရာ ထမင္းစား ပြဲက အရင္ထ လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက “ ခဏေလး၊ ခဏေလး” ကြ်န္မ ဒါေလး အရင္ေဆး လိုက္ ဦးမယ္ ဆိုၿပီး သူမ်ားလုပ္မယ္ ၾကံမွ ကြ်န္မ သူမ်ားကုိ ခဏေလး ဆိုၿပီး ကြ်န္မ အရင္လု လုပ္လိုက္ မိပါတယ္။ ကြ်န္မ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကြ်န္မ စားတာ အရင္ ေဆးၿပီး ၿမန္ၿမန္ အနားယ ူမယ္ေပါ့။ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားက မင္း စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္တာ ၊ အလုပ္ပဲ လုပ္ ပါ ကြာ “စ” လံုး ရဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေတာ့ မေမြးနဲ့ ဆိုၿပီး ကြ်န္မကုိ စကားလံုး တစ္လံုး ပစ္သြင္း လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ဘာ”စ “လံုး ရဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ လည္း လို. ၿပန္ ရန္ ေတြ.ေတာ့ ။
အစကတည္းက လုပ္ရမဲ့ အခ်ိန္က် မလုပ္ပဲ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ေနသာသလို ေနေနၿပီး၊ သူမ်ား လုပ္ခါနီးက်မွ အလုအယက္နဲ့ လုပ္တဲ့ အက်င့္ ၊ အလုပ္ သြား လည္း last minute အေၿပး အလႊား အလုအယက္ သူမ်ားကုိ ေက်ာ္ခြသြား ၊ အလုပ္လုပ္ ခိုင္းရင္လည္း အနီးကပ္မွ Urgent ဆိုၿပီး ခိုင္းတတ္တာ။ အနီးကပ္မွ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ အလုပ္ ကုိ လုပ္ ၿပီး တစ္ရူးရူး တရွဲ ရွဲ ၿဖစ္ေအာင္ ညည္း တတ္တာ၊ သူမ်ား ဘာၿဖစ္ ၿဖစ္ ကုိယ္ကြင္းလံုးကြ်တ္ လြတ္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့ “စ” လံုး ရဲ့ မေကာင္း တဲ့ စိတ္ေတြေပါ့ ။ ဒါဆို ေကာင္းတဲ့ စိတ္ကေရာ ဆိုေတာ့၊ ေငြကုိ ဘယ္လို ရွာမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ေလ်ာ့ေစ်းရွိတယ္ ဆို အေၿပးေလး သြား၀ယ္ၿပီး ၀ယ္မယ္။ အလကားရရင္ သတင္းစာေတာင္ တန္းစီ ယူသတဲ့။ ဒါ သူတို.ရဲ့ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြ ေပါ့တဲ့ ။ ဒီလို ေကာင္း တဲ့ အခ်က္ေလးေတြ ေတာ့ မင္း က အတု မယူဘူး၊ သေဘာ ေၿပာၿပတာပါ တဲ့။
အင္း ကြ်န္မ နားလည္ လိုက္ၿပီ။ ကြ်န္မ ကုိ တည့္တည့္ေၿပာ ရမွာ ရန္ၿဖစ္မွာ ေၾကာက္လို. ၾကားက “ စ ”လံုးကုိ သံုးထည့္ လိုက္ ေတာ့ နည္းနည္း ခံသာ သြားတယ္မွတ္ပါ လို. စိတ္ထဲကေတာ့ ေရရြတ္လိုက္ မိပါေသးသည္။
ကြ်န္မ ဒီၿဖစ္ရပ္ေလး ႏွစ္ခု ကုိ စဥ္းစားမိရင္း ကြ်န္မ ကိုယ္ ကြ်န္မ ၿပန္သံုးသပ္ မိပါတယ္။ လူပ်င္း လုံ႔လ တစ္ခဏ” ဆုိသကဲ့သုိ႔ အေလာသုံးဆယ္ မလုပ္သင့္ပါ။ လူ႕ေလာက လယ္တြင္ လူပီသေသာလူ၊ ကိုယ့္ ရာဇ၀င္ကို္ ေရးႏုိင္သူ၊ ေအာင္ၿမင္လိုသူမ်ား ဟာ နာရီ လက္တံ လို က်င့္ ရမတဲ့ ။ နာရီလက္တံ ဆိုတာကား ေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မဆုတ္္ပါဘူး။ ေရွ႕ကိုသာလွ်င္ သြားျမဲသြားပါတယ္။ သို.ေပမဲ့ နာရီ လက္တံ ေရြ႕လ်ား တဲ့ ႏူန္းဟာ အလြန္ေႏွး ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ နာရီကို ၾကည့္ရာမွာ နာရီ လက္တံသြား ဘယ္အခ်ိန္က ေရြ.သြားတယ္ ဆိုတာ မၿမင္ ႏိုင္ပါဘူး။ သို.ေပမဲ့ သူေရာက္ရွိေသာ ေနရာကိုသာ ျပၿပီး ဘယ္အခ်ိန္ရွိ ျပီ ဆိုတာ သိ ျမင္ရ ပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ့ (၂၄) နာရီ တပတ္ ၿပည့္ေအာင္ သူ စနစ္တစ္က်နဲ့ လည္ ပတ္ခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အေလာ သံုးဆယ္ ၊ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ လုပ္တာထက္ စနစ္တက် လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ကို ေလ့က်င့္ထားပါ။ စနစ္ ရွိရင္ အခ်ိန္ကုန္ သက္သာတယ္္၊ အမွားနည္းတယ္၊ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ရတာလဲနည္းပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္တိုရတာ ေဒါသ ၿဖစ္ရ တာပါ နဲသြား ပါတယ္။ ဒီအေတြးေလး တစ္ခုေၾကာင့္ လင္းလက္ ခဲ့တာေၾကာင့္ ခုေတာ့ ကြ်န္မ အလုပ္ခ်ိန္ကုိ အရင္က သြားေန က်ထက္ (၁၀) မိနစ္ေလာက္ ၾကိဳၾကိဳတင္တင္ အိမ္က ေန ထြက္ ပါတယ္။ ရထားေစာင့္လည္း ကြ်န္မ အတြက္ အခ်ိန္ က (10) မိနစ္ ပိုလို. အလုပ္မွာ (5) မိနစ္ေလာက္ေတာင္ ေစာေရာက္ ပါေသးတယ္။ ပံုမွန္ အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ လုပ္လို႔ျဖစ္တာမ်ိဳးကို သူ႕အခ်ိန္က် ရင္ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ အက်င့္ လုပ္ထားတာ ေကာင္းပါတယ္။ အခုလုပ္ ရမလား၊ ေနာက္မွ လုပ္ရမလားလို႔ ေတြးမေန ရေတာ့ပါဘူးေပါ့ ။ အဲဒါကိုက အခ်ိန္ကုန္ သက္သာသလို စိတ္ပင္ပန္း တာလဲ သက္သာ ပါတယ္။
လူတိုင္း အသက္ရွင္ ဖို႔ရာ ရုန္းကန္ ေနၾကရပါတယ္။ နိစၥဓူ၀ သြားလာ လႈပ္ရွား ေနၾကရပါတယ္ ။ သူလည္း ရုန္းကန္ ကုိယ္လည္း ရုန္းကန္ ေနရတာခ်င္း အတူတူု မိမိအလို တစ္ခုတည္း ကိုသာ ၾကည့္လုပ္တတ္ၿပီး ကိုယ္ ၿပဳ မူလိုက္တဲ့ အလုပ္ဟာ သူတစ္ပါးကုိ ထိခိုက္ေစ တဲ့ အၿပဳ အမူဆိုရင္ ဘယ္ေကာင္း ႏိုင္ပါ့မည္နည္း ။ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားနဲ့ အရာရာကို တိုင္းတာပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားျဖင့္ နိစၥဓူ၀ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေဆာင္ပါ။ ေလာကရဲ့ ျငိမ္းခ်မ္း ျခင္းကို ကိုယ္ခ်င္း စာ တရားျဖင့္သာ တည္ေဆာက္ လို. ရႏိုင္ပါတယ္။
အရာရာ အားလံုးဟာ အေလ့ အထ ကေန ဓေလ.စရိုက္ ဆီသို႕ ကူးေျပာင္း သြားတတ္ ျမဲပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ ေလးေတြကုိ မ်ားမ်ား ေလ့က်င့္ ရင္းနဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြ ရွင္သန္ ႏိုင္ပါေစ ။ ေလာကမွာ အေရ အတြက္ မ်ားမ်ား နဲ့ ၿမန္ၿမန္ ထက္ အရည္အခ်င္း မ်ားမ်ား နဲ့ ၾကာၾကာ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္သာ ၾကိဳးစားၾကပါ။
စာဖတ္သူတို. အတြက္ စကားလက္ေဆာင္ ေလးကေတာ့
သင့္ဆီမွာ ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေလးေတြကုိ ကုိယ္ က်င္လည္ ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ အေရာင္ မဆိုး မိေစပဲ “သတိ” ေလး ထားလိုက္ မိေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ဤေဆာင္းပါးေလး အား ေရးသားလိုက္ပါတယ္။
ေမတၱာၿဖင့္
ေမစိုး (Shwe Mandalay)
ဆက္ဖတ္ရန္>>>
